Η μοναξιά τρομάζει μια ψυχή 25 χρονών *
Χθες, είχα πάει σ' ένα γάμο, εδώ στο χωριό. Πολύ νταβαντούρι, αλλά ωραίος γάμος. Το λέω εγώ, που δεν μ αρέσουν οι γάμοι. Τους θεωρώ περιττούς και τους βαριέμαι. Κι εκεί βαρέθηκα, αλλά υποθέτω πως ο γάμος είναι για το ζευγάρι κι όχι για τους καλεσμένους. Πολύς κόσμος - και στην εκκλησία και στο κέντρο. Ειδικά στο κέντρο. Δεν τους έβανε ο τόπος, που λέμε. Κυριολεκτικά. Δεν έχω ξανά αισθανθεί τόσο μόνη ανάμεσα σε τόσο κόσμο.
Αν εκείνους δεν τους έβανε ο τόπος κυριολεκτικά, εμένα δε με έβαζε μεταφορικά. Δεν ξέρω, αν έχει αισθανθεί ποτέ κανείς σας ανάμεσα σε κόσμο πολύ μια αίσθηση πως ενώ τον αγκαλιάζουν χιλιάδες χέρια, εκείνος δε νιώθει ούτε ένα, παρά μόνο τα δικά του στην προσπάθεια αυτοαγκαλιασμού του. Τόσο μόνη είχα να νιώσω από το λύκειο.
Κάποτε μ' είχαν ρωτήσει τι φοβάμαι περισσότερο στον κόσμο. Πάνε χρόνια. Η απάντησή μου αν με ρωτήσεις και τώρα, παραμένει η ίδια: τη μοναξιά. Φοβάμαι μη μείνω μόνη μου, χωρίς να έχω βρει τον άνθρωπό μου. Κοιτάζω γύρω μου και η πληθώρα των ανθρώπων έχουν κάποιον δίπλα τους. Τον έχουν και τον σέρνουν, τον έχουν και τους σέρνει, τον έχουν και πορεύονται τουγκέδερ. Εγώ, μάλλον, κάτι έχω και δεν το βρίσκω τον ριμαδιασμένο ή τον έχω προσπεράσει μη φορώντας τα γυαλιά μου. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό. Βλέπω τον Ορέστη πως με κοιτάζει και πάντα του λέω το ίδιο πράγμα: όπως με κοιτάς εσύ, δε θα με κοιτάξει ποτέ άντρας. Κι αυτός ο κακομοίρης κάθεται στην ποδιά μου, με κοιτάει και λιώνει. Λιώνω κι εγώ, μόνο που θα ήθελα να λιώνω και για κάποιον άλλον, εκτός του σκύλου μου.
Τι έχω; Έχω κάτι λιγότερο; Έχω κάτι περισσότερο; Πρέπει να γίνω γλάστρα; Φταίει που 'μαι έξυπνη και το ξέρω; Ή είναι που χω μεγάλο κώλο και δεν το αρνούμαι; Είναι που ήρθα σ' έναν τόπο που δεν αναγνωρίζει τη διαφορετικότητα και η λογική εξαφανίζεται καθημερινά; Είναι η τιμωρία μου που δεν πάτησα τον κάλο του πατέρα μου όταν μετακομίσαμε και πληρώνω την μετακόμιση που δεν ήθελα; Μήπως φταίει ότι δε συμβιβάζομαι εύκολα ή ότι δεν ρίχνω τα στάνταρ μου; Είναι που δεν ενθουσιάζομαι εύκολα και παραμένω σταθερή για αρκετά μεγάλο διάστημα κολλημένη σε καταστάσεις; Ή είναι ότι δεν είμαι κακιά και δεν προσβάλλω τους άλλους, γιατί δεν βρίσκω ουσία σε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Είναι οι επιλογές μου τόσο λάθος τελικά;
Κι η εξήγηση θα 'ρθει κάποτε, όταν δε θα χρειάζεσαι καμία εξήγηση.- Τάσος Λειβαδίτης
Η μαύρη γάτα
*Παραλλαγή του Η μοναξιά τρομάζει μια ψυχή 20 χρονών, του Μολιέρου.
6 σχόλια
Write σχόλιαδεν εισαι η μονη!
Replyκι εγω στην ιδια φαση ειμαι , ποτε αραγε θα βρεθει ο καταλληλος?
Φταίει ότι απλά δεν σου έτυχε εως τώρα να γνωρίσεις αυτόν τον κάποιον.. Αυτό που λέγανε οι παλιοί ότι όλα τυχερά είναι, είναι πολύ σοφό...
ReplyΤυχη χρειάζεσαι και υπομονή. Α και καλού κακού φόρεσε και τα γυαλιά σου!
Φιλιά
Μοναξιά. Θέμα πάντα επίκαιρο, ευαίσθητο και πολυσυζητημένο. Δεν ξέρω αν φταίνε οι συνθήκες του σύγχρονου κόσμου που καθένας νιώθει ολοένα και πιο μόνος παρόλο που περιστοιχίζεται από πολλούς άλλους ανθρώπους, το σίγουρο είναι πως η μοναξιά μπορεί να σε στοιχειώνει αλύπητα είτε είσαι 20 είτε 25 είτε 40 είτε 50 είτε 100. Το λέει και ο Ρίτσος: "Η μοναξιά φοράει ξυλοπάπουτσα". Ουσιαστικά "Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο". Από την άλλη όμως, είμαστε ποτέ πραγματικά μόνοι; Αν το καλοσκεφτείς, πάντα έχουμε τον εαυτό μας. Και να θέλεις να απαλλαγείς απ' αυτόν δεν μπορείς! Είναι ο μοναδικός που θα σε συνοδεύει και θα σου παραστέκεται και στα καλά και στα άσχημα. Γι' αυτό βρες τα μαζί του και μάθε να αντέχεις με τις επιλογές σου. Αυτή είναι η συμβουλή μου. Μην ψάχνεις για εξηγήσεις, γιατί, όπως λέει και ο Λειβαδίτης, θα 'ρθουν όταν δε θα τις χρειάζεσαι. Μην ψάχνεις ούτε για δικαιολογίες - ούτε η εποχή φταίει, ούτε η εμφάνιση ούτε τίποτα. Επέλεξες να μη συμβιβαστείς -μαγκιά σου!- με τίποτα λιγότερο απ' αυτό που αξίζεις, άρα θα πρέπει να μάθεις να ζεις έτσι. Άλλωστε, ο "ενάρετος δρόμος" είναι πάντα μοναχικός. Εγώ πιστεύω πως η μοναξιά μπορεί να είναι και ωφέλιμη αν ξέρεις να την εκμεταλλευτείς. Και, όπως λέει πάλι ο αγαπημένος Λειβαδίτης, "ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι". Θέλω να πιστεύω πως βρίσκομαι στο "χάσιμο" και, όταν επιτέλους ανακαλύψω ποια είμαι, δε θα είμαι/νιώθω πια μόνη.
ReplyΣτις αγγελίες, ίσως.
ReplyΜπορεί. Ποιος ξέρει..
ReplyΦιλιά
Η μοναξιά είναι αναγκαίο για λίγο, θανάσιμη όταν κρατήσει πολύ. Κάτι τέτοιο.
ReplyΤα λες στη γάτα σου, να τ ακούει η ουρά της;