Ο αριθμός επτά θεωρείται από τους πιο τυχερούς αριθμούς ανά τον κόσμο - ή τουλάχιστον απ' τη μητέρα μου. Ο αριθμός τρία από την άλλη έχει μια πανίσχυρη δύναμη που συναντάται διαρκώς με ισχύ ανάλογη. Στο σχολείο μαθαίνουμε την μέθοδο των τριών αλλά και το νόμο της τρισυλλαβίας, την ανικανότητα δηλαδή του τόνου να σκαρφαλώσει πάνω από το τρίτο σκαλί μίας λέξης. Στα δημοτικά τραγούδια επίσης, ο αριθμός τρία εμφανίζεται συχνά πυκνά (τρία πουλάκια κάθονταν στου Διάκου το ταμπούρι/ κι έπλεκαν πουλόβερ: διαλέξτε όποια εκδοχή προτιμάτε!). Αλλά και στη ζωή, ο αριθμός τρία εμφανίζεται με την ίδια δυναμική: όλα έχουν τρεις βαθμίδες: αρχή- μέση- τέλος, ενώ ο χρόνος διαχωρίζεται σε τρεις γενικές καταστάσεις: παρελθόν- παρόν- μέλλον. 

Σε μια τέτοια τριπλή βαθμίδα, όπως αυτή του χρόνου, εφαρμόζονται λάθη με μαθηματική ακρίβεια. Τρία λάθη, λοιπόν. Ένα του χθες, ένα του παρόντος κι ένα του μέλλοντος. 

Είσαι το λάθος που έκανα. Κι εγώ λάθη κάνω, όπως όλοι. Ένα ήσουν κι εσύ. Μα αν μου ζητούσες να σε σβήσω, δε θα το έκανα. Είσαι το λάθος του παρελθόντος για να μου φωτίζεις τον δρόμο του παρόντος. Κι αν δεν ήσουν ένα μονάχα κι ήσουν πολλά μαζί, εγώ θα σε θυμάμαι όπως ήσουν: όχι σαν λάθος, αλλά σαν άνθρωπο που έτρεξα για να προφτάσω και τελικά με άφησε πίσω του. Δεν χρειάζεται να σε διαγράψω από τη λίστα με τα λάθη μου μιας και δε θα πάψεις όντας διαγραμμένος να υπάρχεις. Υπήρχες και τότε δε σε θεωρούσα λάθος, αλλά σωστό. Αυτό είναι το δυνατό σημείο των λαθών μας: παρουσιάζονται με την ενδυμασία του σωστού, τυλιγμένα στο μανδύα ενός κρυψίνου λάθους κι εσύ τυφλός δε βλέπεις. Μα δε θες να δεις κιόλας. Κι αν ήσουν λάθος, τι έγινε; Έγινες εσύ κι έγινα κι εγώ και γίναμε μαζί λάθη του ενός και του άλλου. Είσαι το λάθος που έκανα και θα ξανά έκανα για τα γλυκόλογα και τα λουλούδια και την ζεστή αριστερή μεριά του κρεβατιού. 

Είσαι το λάθος που ετοιμάζομαι να κάνω. Τούτη η επίγνωση της οντότητάς σου ως λάθος, με γοητεύει ακόμη περισσότερο απ' όσο νομίζω. Περισσότερο κι από τα μάτια σου. Η ιδέα από μόνη της ενός απαγορευμένου λάθους σε καταντά ποθητό από όλες τις πλευρές. Κι αν δεν είσαι λάθος πραγματικό, δεν το ξέρω. Μα τώρα, τούτη τη στιγμή που ο αέρας παίζει κλέφτες κι αστυνόμους με τα πύρινα χάδια μιας φωτεινής σφαίρας του ουρανού, μοιάζεις λάθος που δεν πρέπει να κάνω. Κι όμως θέλω και σε προκαλώ. Ή μάλλον με προκαλώ να το κάνω. Ν' ανοίξω τα χέρια μου και να σου πω έλα. Είναι που και τα λάθη αγκαλιάζονται και σ' αγκαλιάζουν και μου χει λείψει μια τέτοια αγκαλιά - γεμάτη λάθη. Κι αν είσαι λάθος απτό κι αληθινό, έχεις φυτρώσει μέσα μου μια αμφιβολία που από τη μία με κρατάει ένα βήμα μακριά κι απ' την άλλη με φέρνει ένα ακόμη πιο κοντά. Είσαι το λάθος που κάνω κι μαζί σου είμαι κι εγώ. Μα δε με νοιάζει. Έμαθα να αγκαλιάζω λάθη προσπαθώντας να τα μετατρέψω σε σωστά. Αυτό θέλω να με πείσω: έλκομαι από πιθανά λάθη γιατί μ' αρέσει να το παίζω υπερήρωας τύπου φοράω το βρακί πάνω από το παντελόνι και να σε σώσω. Μα αν σε σώσω, εσύ θα σώσεις εμένα; 

Είσαι το λάθος που θα κάνω και θα θυμάμαι για πάντα. Γιατί σαν λάθος κι εσύ, έχεις την ιδιότητα της μη λήθης. Δεν ξεχνιούνται τα λάθη, γιατί να ξεχαστείς εσύ; Μονό αυτό ξέρω από εσένα, πως θα σαι ένα ακόμη λάθος που δε θα -θέλω να- ξεχάσω. Ακόμη και τώρα που δε σ' έχω κάνει χαμογελώ στην ιδέα, γιατί κατά βάθος μ' αρέσει να κάνω λάθη από εκείνα που αποτυπώνονται με ανεξίτηλα χρώματα στον καμβά της μνήμης μου. Φαντάσου, δηλαδή, να έρθει η μέρα της πραγμάτωσής σου. Φαντάσου. Κι αν πιστέψω πως δεν είσαι λάθος, θα πλησιάσω δίπλα σου και θα γείρω. Κι όταν θα γείρω, πες μου πως είσαι ένα ακόμη λάθος μου και δε θα φύγω. Το χέρι μου που θ' αγγίζει το δικό σου θα στο πει, πως εγώ κάνω λάθη και δεν σταματάω ποτέ. Μόνο μαθαίνω. 

                                                                                                                                             Η μαύρη γάτα

Υ.Γ. Η έκφραση πήρα/πάρε τα τρία είναι επίσης κλασικό παράδειγμα της δυναμικής του αριθμού τρία, ενώ η αέναη επανάληψή της δείχνει πόσο καθοριστικής σημασίας είναι.