Το πιο δύσκολο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να αλλάξεις τις συνήθειες του. Η συνήθεια άλλωστε, είναι από τις μεγαλύτερες δυνάμεις που ασκούνται πάνω μας. Η κάθε δύναμη, όμως, είναι μία δράση και της κάθε δράσης έπεται μια αντίδραση. Βέβαια, αν οι συνήθειες παραμένουν σταθερές και δεν αλλάζουν, κατά κάποιο τρόπο μετουσιώνονται σε δράσεις χωρίς αντίδραση. Αλλά αυτό δε στέκει, σωστά; Η συνήθεια που εκτελείται παθητικά δίχως σκέψη και λογική, δε σου προκαλεί ουδεμία αντίδραση. Αντιθέτως, θεωρείται σαν την πιο φυσική λειτουργία του οργανισμού σου. Τι γίνεται, όμως, στην περίπτωση που η συγκεκριμένη δράση σου/ συνήθεια προκαλεί -εξωτερικές- αντιδράσεις; 

Το να ξεπεράσει κάποιος τα όρια του, γιατί αυτό γίνεται όταν προσπαθείς να αλλάξεις μια συνήθεια, είναι επίσης αρκετά δύσκολο. Ίσως και ψυχοφθόρο. Παρόλ' αυτά, η ικανοποίηση που νιώθεις μόλις επιτύχεις το σκοπό σου, εκμηδενίζει τον οποιοδήποτε βαθμό δυσκολίας που συνάντησες εξ αρχής. Φυσικά κι είναι ότι καλύτερο να είμαστε ο εαυτός μας και να μην αλλάζουμε για κανέναν και για τίποτε. Οκ, το γνωρίζουμε όλοι αυτό. Μόνο που καμιά φορά, κάποιες συνήθειες μας, πληγώνουν πρόσωπα τα οποία πραγματικά ενδιαφέρονται για εμάς κι είναι έτοιμα να δεχτούν ακόμη και τις πιο παράξενες συνήθειες μας. Το να κάνεις πίσω δεν είναι κακό. Ούτε να σκεφτείς διαφορετικά, ούτε να δεις την οπτική γωνία του άλλου. Πόσο μάλλον να αναρωτηθείς γιατί τούτη η συνήθεια προκαλεί αρνητική αντίδραση....

Γι αυτό κι εγώ θα προτείνω το αλκόολι όχι μόνο του καλοκαιριού, αλλά όλου του χρόνου: κεκραμένος οίνος. Κι άμα δυσκολεύεστε να βάλετε νερό, ρίξτε και κανά παγάκι! Την ίδια δουλειά κάνουν! 

Η μαύρη γάτα

Υ.Γ. Μην μου πει κανείς ότι το κρασί δε σερβίρεται με παγάκια, γιατί θα τον βαρέσω. Στις νυχιές αρέσκονται πολλοί!