Forget, forgot, forgotten Vs Remember
Ξεχνάμε. Ξεχνάμε και θυμόμαστε παράλληλα, μα πιο πολύ ξεχνάμε. Ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε...
Το να ξεχάσεις κάτι που συνέβη ή κάποιον -όποιος κι αν είναι αυτός- ίσως είναι απ' τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορείς να κάνεις. Άλλωστε, οι αλλαγές είναι τρόπον τινά αναπάντεχες και μοιάζουν αδύνατες να τις καταπιείς. Είναι σαν το φαγητό που δεν κόβεις και την φλέβα σου για να το φας, αλλά είτε πεινάς είτε δε θες να στεναχωρήσεις τον μάγειρα για τον κόπο και την ώρα του στην κουζίνα. Γι' αυτό συνήθως έχεις κι ένα ποτήρι νερό δίπλα για να κατεβαίνει η μπουκιά ευκολότερα. Δυστυχώς, όμως, οι μνήμες ή οι αναμνήσεις αν προτιμάτε, δεν είναι βρώσιμες αλλά αχώνευτες. Ιδίως αν εσύ δε θες να ξεχάσεις κι αναγκάζεσαι. Αναγκάζεσαι ή σε αναγκάζουν; Καμιά φορά είναι το ίδιο...
Όσες φορές προσπάθησα να θυμηθώ κάτι που δεν έπρεπε να ξεχάσω απέτυχα. Ποτέ δε θυμάμαι να ανοίγω την μπαλκονόπορτα όταν καπνίζω στο δωμάτιο και το κάνω αφού έχει ντουμανιάσει ο τόπος. Αντιστοίχως, όσες φορές προσπάθησα να ξεχάσω κάτι που δεν έπρεπε να θυμάμαι, απέτυχα και πάλι. Ίσως επειδή η έννοια της λήθης είναι απροσπέλαστη στο είδος μου, ίσως επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε τελικά τίποτα, ίσως επειδή δεν έχουμε κατανοήσει ολοπλεύρως αυτό που θεωρούμε ότι πρέπει να ξεχάσουμε και γι αυτό αδυνατούμε. Δε ξέρω τι απ' τα τρία ισχύει, αν και τείνω προς το τρίτο και το φαρμακερό, μιας κι οι απορίες μας τρώνε μια ζωή. Τουλάχιστον εμένα. Πάλι στο φαΐ κατέληξα!
Το να ξεχάσεις, λοιπόν, φαντάζει τόσο δύσκολο όσο το να θυμηθείς. Κι όμως, δεν είναι το ίδιο. Δοκίμασε να ξεφορτωθείς όλες εκείνες τις άχρηστες πληροφορίες που έχεις συγκεντρώσει κατά καιρούς στον εγκέφαλό σου και θα με θυμηθείς. Άπαξ και καταγραφεί κάτι στη μνήμη μας ως σημαντικό, είναι ανούσιο και ακατανίκητο να το τοποθετήσεις στον κάδο ανακύκλωσης με όλα εκείνα τα άχρηστα που κατά καιρούς οδεύουν προς το κενό. Δεν ξέρω ποιος σκέφτηκε αυτόν το μηχανισμό λειτουργίας του εγκεφάλου, πάντως το μοντέλο παρουσιάζει πρόβλημα στο συγκεκριμένο τμήμα. Μια ελαφρά δυσλειτουργία. Επίσης, παρουσιάζει μια ακόμη πιο ελαφρά ανικανότητα διαχωρισμού των πληροφοριών/ γεγονότων/ ανθρώπων που πρέπει να διαφυλάξει εντός της μνήμης του έναντι εκείνων που πρέπει να απολέσει. Δε βλέπω, όμως, να γίνεται δουλειά και δη πρόοδος. Δε βλέπω!
Ώρες- ώρες, εύχομαι να μπορούσα να ξεχάσω όλα εκείνα που δε θέλω να θυμάμαι. Όσα με κρατάνε πίσω, όσα μου προκαλούν ανεπιθύμητα αισθήματα, αντιδράσεις κι ανάγκες, όσα δεν έχουν λόγο να υπάρχουν γιατί μοιάζουν να έχουν χάσει την αξία τους προ πολλού. Κι υπάρχουν στιγμές, που ακόμη κι αυτά θυμίζουν ένα παρελθόν που χωρίς αυτό δεν θα είχε που να πατήσει το παρόν για να μάθει να περπατάει το μέλλον. Και κάπως έτσι, έμεινα με την απορία πάλι. Μια απορία που εγώ μου δημιούργησα κι όχι οι άλλοι: πρέπει να θυμάμαι ή όχι; That is the question, Hamlet, my dearest crybaby of all.
Η μαύρη γάτα
2 σχόλια
Write σχόλιαxm.....πολύ ωραίο θέμα....ένας καθηγητής μου μια φορά στην σχολή προσπάθησε να μου το εξηγήσει.Μου είπε ότι ο εγκέφαλος είναι ένα σύνολο από μικρά κουτάκια στα οποία αποθηκεύουμε τις μνήμες.Τα γεγονότα που μας προκάλεσαν πόνο ή έντονα συναισθήματα αποθηκεύονται στα πρώτα συρτάρια γιατί πρέπει ο οργανισμός μας να αντιδρά γρήγορα σε κάτι που θα του προκαλέσει στρες...άμυνα δηλαδή ...και με τα χρόνια από πάνω από αυτά τα κουτάκια μπαίνουν πιο πρόσφατες μνήμες.Όταν όμως χρειαστούμε μια μνήμη,ακόμη και αν νομίζουμε ότι δεν την κατέχουμε,αυτή θα βγει στην επιφάνεια,θα ανοίξει δηλαδή το κουτάκι όσο καταχωνιασμένο και να είναι..απλά δεν πρέπει να είμαστε στρεσαρισμένοι γιατί τότε παράγουμε αδρεναλίνη ,η οποία μπλοκάρει τις συνάψεις των νευρώνων(προσπαθώ να τα πω απλά...είναι μεγάαααλοοο μπέρδεμα) και για αυτό καθυστερούμε να θυμηθούμε.Αν ηρεμήσουμε(πχ μετά από εξετάσεις ή αν έχουμε χάσει κάτι και το ψάχνουμε) θυμόμαστε τα πάντα γιατί δεν παράγονται τα διάφορα που μπλοκάρουν τις αναμνήσεις/μνήμες.Η νευροπαθοφυσιολογία είναι μια απίστευτη επιστήμη και ο εγκέφαλός μας λειτουργεί μαθηματικά...πολύ ωραίο το θέμα σου μπράβο.
ReplyΕντάξει, ενθουσιάστηκα με την απάντηση! Τι λες τώρα..;! Αυτό με τις μνήμες σε εγκεφαλικά κουτάκια είναι σταθερό μοτίβο όταν γράφω γιατί έχω ένα θέμα με το παρελθόν, μιας κι αυτό με παρακινεί να γράφω τις περισσότερες φορές, είτε είναι κοντινό είτε είναι μακρινό.
ReplyΕνθουσιάστηκα! Το διάβασα ήδη 2 φορές για να μου μείνει αχαχαχαχα! Σ' ευχαριστώ!