Αυτή η εκπομπή είναι αφιερωμένη σε όλους εσάς, στους φακελωμένους και στους φακελοποιούς! Όχι δε θα μιλήσω για το φακέλωμα και για μία ακόμα θεωρία συνωμοσίας! Όχι, όχι και τρίτο όχι! Γιατί, αλλιώς είναι να σε φακελώνουν οι άλλοι κι αλλιώς να το κάνεις ο ίδιος. 

Φακελωμένοι/ φακελοποιοί όλου του κόσμου, ενωθείτε και ξεχάστε τα γραμματόσημα! Τι ενωθείτε δηλαδή, ενωμένοι είστε. Να 'ναι καλά το ίντερνετ... Φαντάζομαι, δε διώξατε τον ψύλλο που εισήχθηκε του κόρφου σας! 

Αρκετά με το σαχλό παραλήρημα -τι πρωτότυπο!

Απ' τη στιγμή που μου ζητήθηκε απ' τη μητέρα μου να της κάνω facebook, νομίζω είναι γεγονός πως έχει κι η κουτσή κι η κουλή κι η γκαβή Μαρία/Περσεφόνη. Όταν θα μου ζητήσει και twitter τότε ίσως πηδήξω απ' το μπαλκόνι μου (σημειωτέον, μένω σε μονοκατοικία- γιατί να χάσω μια ζωή μου δηλαδή, δε κατάλαβα!)! Η αλήθεια είναι πως το ίντερνετ έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας. Δεν παραπονιέμαι, το αντίθετο μάλιστα. Ίσως και να είμαι εθισμένη - αλλά αυτό θα σας το αναλύσω άλλη φορά! Πιο συγκεκριμένα, δεν αναφέρομαι ούτε στα προγράμματα, ούτε στην διαδικτυακή πληροφόρηση που τόσο εξυπηρετεί, αλλά στην κοινωνική δικτύωση και γενικότερα στην διαδικτυακή επικοινωνία...

Μέσα από μια σελίδα, είτε αυτή είναι το facebook είτε το twitter είτε το myspace είτε δε ξέρω κι εγώ άλλο τι μπαίνουμε οι ίδιοι στην διαδικασία της αυτο-φακέλωσης. Φωτογραφίες, τόπος διαμονής, σχέσεις, απόψεις, ενδιαφέροντα, ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ "αρμονικά" συγκεντρωμένα σε μια οθόνη για να διαφημίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο αγώνας των λίκε, όπως γράφουν/ζητούν το like σχολιαρόπαιδα, δίνει και παίρνει. Μήπως στο βωμό του like θυσιάζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό τελικά; Έχουμε facebook, έχουμε twitter, έχουμε blog, έχουμε κανάλι στο you tube είτε για να διευκολυνθούμε φτιάχνοντας λίστες με την αγαπημένη μας μουσική - την οποία μπορεί να δει ο καθένας- είτε για να ανεβάσουμε βίντεο, τα χουμε όλα. Όπως φαίνεται τον 21ο αιώνα έτσι μας μαθαίνουν όλοι κι έτσι μαθαίνουμε τον εαυτό μας. Κι ένα συννεφάκι με μια σκηνή απ' το μέλλον εμφανίζεται: μια κατσόγρια και 1-2 εγγόνια το πολύ -γιατί έχει χτυπήσει κι η υπογεννητικότητα- απαντάει στην ερώτηση πώς γνώρισε τον "παππού". Μέσω ίντερνετ, παιδί μου! Μου κανε πολλά like και βγήκαμε μετά το 486! Ήταν η πιο ρομαντική στιγμή της ζωής μου! Εντάξει, αστειεύομαι κι υπερβάλω ταυτοχρόνως, αλλά who cares?
Μην παρεξηγηθώ. Όλα τα παραπάνω τα 'χω, αν και καμιά φορά το μετανιώνω γιατί "κολλάω" που λέμε. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι ενώ παλιότερα όταν γνωρίζαμε κάποιον ήταν ένα κλειστό βιβλίο για εμάς, τώρα μέσω όλων αυτών των σελίδων, σου στερείται η χαρά της ανακάλυψης. Poor Colombus, τρίζουν τα κοκαλάκια σου! Γνωρίζεις την Σούλα ή τον Κίτσο, σε κάνει add και μετά... τσουπ βλέπεις όλο το παρελθόν του, ξέρεις ποια μουσική/ταινία/βιβλίο ήρωα γουστάρει περισσότερο απ' όλα, μαθαίνεις πόσους φίλους έχει κι αν είσαι τυχερός τους "βλέπεις" έναν- έναν, "καταλαβαίνεις" την διάθεση του ή τις σκέψεις του από τα τραγούδια ή τα status που ανεβάζει, γνωρίζεις πόσο "πραγματικά" δουλεύει στο γραφείο κι άλλα τέτοια. Κι οι ώρες περνάν μπροστά στον υπολογιστή με το να τσατάρετε/παίζετε παιχνίδια/ βίντεο κλίσεις/ παρεξηγήσεις. Και βρίσκεστε από κοντά και καμιά φορά δεν έχετε τι να πείτε, όχι με την Σούλα ή τον Κίτσο που γνώρισες πριν μια βδομάδα αλλά με τον κολλητό που σας άλλαζαν μαζί μπεϊμπιλίνο έξτρα σένσιτιβ για απαλό κι αφράτο κωλαράκι μωρού... Τι ωραία!
Βέβαια, όταν εσύ βρίσκεσαι στη μία άκρη του κόσμου κι ο άλλος στο απέναντι ημισφαίριο ή λίγο πιο κοντά, όλα αυτά βοηθάνε. Αλλά... γιατί ΠΑΝΤΑ υπάρχει ένα - καταραμένο- αλλά! Πού πήγε εκείνη η εποχή που ο άλλος όταν ήθελε να δει τι κάνεις, σε έπαιρνε τηλέφωνο ή σου έστελνε ένα μήνυμα; Πού αντί να συνεννοηθείτε μέσω ίντερνετ για το που θα βρεθείτε, απλά βρισκόσασταν σε κάποιο κεντρικό σημείο; Πού πήγε μια ανεμελιά που υπήρχε πριν ο Ζάκερμπεργκ δημιουργήσει το facebook; Κι επειδή ακούγομαι σα γιαγιά - και δεν είμαι- θα σταματήσω εδώ. Κι επειδή, δεν μου αρέσει το facebook, πηγαίνετε στη σελίδα μου και κάντε μου λίκε. Κι επειδή είμαι αντικοινωνική, έχω και τουίτερ για να κυνηγάω το μπλε κωλόπουλο που έχουν ως λογότυπο. Κι επειδή δεν έχω τι άλλο να -σας- πω , νιαααρρρ!