Μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Το 'χω ξαναπει κι εγώ κι άλλοι. Μια φωτογραφία, λοιπόν, στάθηκε η αφορμή της σημερινής ανάρτησης κι είναι αυτή εδώ, την οποία πόσταρα στο προφίλ μιας αγαπημένης μου φίλης και δη κολλητής μου - γιατί έτσι επικοινωνούν οι "νέοι" σήμερα. Όταν την είδα σκέφτηκα εκείνη γιατί μου θύμισε ένα σκηνικό από τα φοιτητικά μου χρόνια, το οποίο κάθε φορά που το θυμάμαι γελάω. Ήταν ωραία στιγμή, ξέγνοιαστη. Για να 'μαι ειλικρινής μου θυμίζει δύο σκηνικά, αλλά αυτό είναι η συνέχεια της ιστορίας, που έπεται... Μπορεί κάτι τέτοιο να μη σας αφορά και λογικό μου ακούγεται, απλώς εγώ θέλησα να τους ευχαριστήσω κατά κάποιο τρόπο. Όχι για να βγάλω τ' άπλυτά μας στη φόρα, αλλά είναι που στη συγκεκριμένη φάση της ζωής μου, καταλαβαίνω ποιοι πραγματικά είναι οι φίλοι μου και επαληθεύομαι στο πόσο σημαντική και καθοριστική είναι η ύπαρξή τους στη ζωή μας. Χωρίς τις παρακάτω ιστορίες, θα δυσκολευόμουν ακόμη περισσότερο να αντιμετωπίσω εκείνα που πρέπει και πολλές φορές η αναπόληση αυτή, μου δίνει δύναμη πέρα απ' την κλασική θλίψη που ακολουθεί τις αναμνήσεις. 

5 αναμνήσεις, λοιπόν.  

Από μια φωτογραφία, λοιπόν, "ξέθαψα" 5 αναμνήσεις, τα οποία ελπίζω να μη ξεχάσω όταν με πάρουν τα χρόνια και... κάνουμε αγώνες με τα καροτσάκια, όπως είπε κι η φίλη μου - η Ασημίνα!

#1. Με την συγκεκριμένη κοπέλα έχουμε περάσει διάφορα είναι η αλήθεια -αστεία και μη. Μπορεί να μη μιλάμε κάθε μέρα με τις ώρες στο τηλέφωνο όπως κάποτε, αλλά νομίζω πως είναι πάντα η μία δίπλα στην άλλη. Ισχύει αυτό που λένε ότι τους καλύτερους φίλους τους κάνεις κατά τη διάρκεια της φοιτητικής σου ζωής. Ισχύει. Είναι η φίλη που αν και τσακώνεσαι μετά τα ξανά βρίσκεις, κάτι που εμένα δε μου συμβαίνει και πολύ συχνά... Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες και να περιγράφω καταστάσεις που περάσαμε, αλλά μιας κι η αφορμή ήταν τα ζελεδάκια της φωτογραφίας θα σταθώ σε αυτή. Η πρώτη φορά που μας "ένωσαν" τα ζελεδάκια ήταν όταν μετά από μια μασαμπούκα στα Εξάρχεια (λατρεμένη Ροζαλία) γυρίσαμε σπίτι της - οι λόγοι ας παραμείνουν αφανείς- και ορμίσαμε στα ζελεδάκια του αδελφού της. Όποιος πρόλαβε, πρόλαβε! Η δεύτερη φορά ήταν όταν μετά από μια "απόσταση" στη σχέση μας, πήγα σπίτι της με ζελεδάκια απ' το Lidl. Μη με περάσετε για τσιγκούνα, αλλά έχει στο μετρό στον Άγιο Δημήτριο και βόλευε. Αφήστε που είναι υπερνόστιμα! Νομίζω πρέπει να καθιερωθεί αυτό με τα ζελεδάκια Ασημίνα! Να σου φέρνω κάθε φορά που ανεβαίνω Αθήνα! 

#2. Μετά τα ζελεδάκια ακολουθούν φιλετάκια κοτόπουλου, μπισκότα, σουβλάκια, Goody's και γενικότερα ό, τι φαγώσιμο μπορείς να βρεις στο Χαλάνδρι. Από γλυκό σε αλμυρό σας πάω, το ξέρω. Δεν φταίω εγώ, αλλά με την Παναγιώτα όταν γνωριστήκαμε όσες φορές βρισκόμασταν τρώγαμε. Από 'κει μου έμεινε το κουσούρι της λιχουδιάς! Ψέματα, κληρονομικό είναι! Η Παναγιώτα είναι η πιο παλιά μου φίλη και πηγαίναμε φροντιστήριο μαζί μετά το σχολείο. Είμαστε αρκετά διαφορετικές αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Είναι η φίλη που έχεις κι ενώ μιλάς/βρίσκεσαι σπάνια μαζί της, όταν συμβεί είναι σα να μη πέρασε μια μέρα από το ναι του χωρισμού! Ανάμνηση #2, λοιπόν: έναν τρελό να μας έχει πάρει από πίσω καθώς κάναμε βόλτα στην πλατεία μετά το μάθημα. Το πιο πιθανόν είναι να ήταν ακίνδυνος αλλά εγώ είχα χεστεί πάνω μου - πραγματικά σπάνιο!

#3. Μιας και είμαστε στο μενού, το σουβλάκι της Γυριστρούλας στο Θησείο, δεν πρέπει να περάσει ανεπιστρεπτί. Τελικά, όλο τρώω! Η τρίτη ανάμνηση βέβαια, δεν έχει να κάνει με μάσα αλλά από κει αναβλύζει κι αυτή, γιατί όσες φορές πήγαινα Θησείο με τον ξάδελφό μου, καταλήγαμε να τρώμε εκεί σουβλάκι. Ο Γιώργος είναι από εκείνους τους συγγενείς που είσαι τυχερός να έχεις γιατί ως γνωστόν τους συγγενείς δεν τους διαλέγεις. Είναι ο μικρός ξάδελφος που μοιάζει με αδελφό και τον συμβουλεύεις λέγοντας του όσα εσύ δεν ήξερες στην ηλικία του. Η ανάμνηση #3 είναι σχετικά πρόσφατη, μετράει λίγους μήνες πίσω δηλαδή, την περίοδο των Χριστουγέννων, όπου προσπαθούσα να καταλάβω αν εκείνος ή ο αδελφός του τρίζει τα δόντια του γιατί τους είχε πάρει ο ύπνος στο διπλανό κρεβάτι. Το παράδοξο ήταν ότι όταν σηκώθηκε ο αδελφός του μέσα στη νύστα για να μετακομίσει στο μέσα δωμάτιο, απαίτησα να μάθω με τον πιο φυσιολογικό τρόπο αν εκείνος έτριζε τα δόντια του! Είναι σαν την ερώτηση, μόλις μπαίνεις στο σπίτι: Γύρισες; Όχι, στο δρόμο είμαι ακόμη και βλέπεις ένα ολόγραμμα μου! Τελικά, ο Γιώργος τα έτριζε - για να σας λυθεί η απορία και να τον κάνω ρόμπα! 

#4. Αυτή η ανάμνηση στο τότε παρόν επαναλαμβανόταν τακτά για αρκετό χρονικό διάστημα: η γιαγιά μου θεωρούσε ότι ο συμφοιτητής μου, Κωνσταντίνος, ήταν κάτι παραπάνω από φίλος και προσπαθούσε να τον τρατάρει γλυκό του κουταλιού και τα συναφή. Μόνο την προίκα μου δεν του 'βγαλε έξω! Εγκατέλειψε τις προσπάθειες όταν δυστυχώς γνώρισε το τότε boyfriend κι άρχισε άλλου είδους πρίξιμο (μεγάλη ιστορία!). Τα χρόνια πέρασαν κι η γιαγιά δεν ικανοποιήθηκε, ο Κωνσταντίνος έμεινε. Αυτό είναι το ωραίο της υπόθεσης. Να ξέρεις ότι έχεις ανθρώπους δίπλα σου, ακόμη κι όταν φεύγεις μακριά... P.S Παίζει τ-έ-λ-ε-ι-α πιάνο! Όχι ότι έχει σημασία, αλλά είναι να μη το παινευτείς;! 

#5. Η επόμενη ανάμνησή μου συνδέεται κι αυτή με άτομο απ' τη σχολή, την Κατερίνα ή αλλιώς μήλο - γιατί είναι απ' τη Μήλο. Ανάμνηση #5, λοιπόν: στο σπίτι της στον Πειραιά. Εγώ στο μπαλκόνι-βεράντα κι εκείνη στο σαλόνι, καθισμένη στον αέρα να fbookάρει. Επειδή ήταν απορροφημένη δεν με κατάλαβα που στάθηκα στο παράθυρο και την τρόμαξα. Η τσιρίδα κι η έκφραση ήταν όλα τα λεφτά. Εδώ ταιριάζει το άλλο να στο λέω κι άλλο να το βλέπεις. Είναι απ' τα άτομα που αναρωτιέσαι γιατί δεν κάναμε παρέα πιο πριν; αφού καταλαβαίνεις ότι κολλάς απ' την αρχή. Είναι η φίλη που θα την κράξεις και θα σε κράξει αλλά δε θα παρεξηγηθείτε. Αν περιέγραφα τη σχέση μου με την Κατερίνα με μια παροιμία θα ήταν η αν δε πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ, γιατί όλο μου λέει να την επισκεφτώ στη Μήλο κι αντ' αυτού έρχεται εκείνη όπου είμαι! 

#6. Πάλι θα αναφερθώ σε μία συμφοιτήτρια μου, που δεν μιλάμε τόσο συχνά, αλλά μ' έχει βοηθήσει κατά καιρούς. Κι αν δε σε βοηθήσει ο φίλος σου, ποιος θα το κάνει; Κάτι η ζωή μετά την σχολή που ο καθένας γυρνάει στη βάση του, κάτι η ίδια η ζωή, δεν είναι και τόσο εύκολο να βρίσκεσαι με τους ανθρώπους που θες όπως παλιά. Η Μερλίνα είναι μία απ' αυτούς. Η έκτη ανάμνηση περιλαμβάνει μισό λίτρο ρακί και μία σούπα που ποτέ δε φαγώθηκε (όχι, για να μη λέτε!) για να στρώσει το στομάχι μετά την ρακί - που ΠΟΤΕ δεν την καταναλώνεις νηστικιά, Χαρά! Θυμάμαι που καθώς την έφτιαχνε, σωριάστηκα στο κρεβάτι και της είπα ότι θα γίνει καλή μαμά! Τραγική;

#7. Μετά τις αναμνήσεις περί φιλοσοφικάριων, θυμάμαι μια φορά στο Balux, όπου αποκάλυψα στην Αλεξάνδρα κάτι που δεν της είχα πει. Ήταν ωραία εκείνη η χρονιά που βρισκόμασταν αρκετά συχνά κι είχαμε πάει και στην Λευκάδα μαζί. Έχουμε φτάσει να βλεπόμαστε μια φορά το χρόνο τώρα πια, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Άσε που έκανα τον σκύλο της άντρα! Λίγο το 'χεις; 

#8. Κι αυτή η ανάμνηση δεν είναι τόσο παλιά κι είναι καλοκαιρινή: σπίτι μου, να μυξοκλαίμε με το Marley and Me. Τη Λίνα, την γνώρισα μέσω της Παναγιώτας και κάναμε κατά διαστήματα παρέα αλλά μετά το καλοκαίρι πιο στενή. Κι ας μας τα χάλασε η μετακόμιση... 

#9. Φαντάζομαι όλοι έχετε δει το Εκείνες κι Εγώ με τον -αγαπημένο- Μπέζο. Αν θυμάστε, ο Δόγκανος είχε μια... λατρεία, πέραν εκείνης με τις γυναίκες. Ε, έχω και γω μία: τον Κώστα. Είναι ο αδελφός που θα 'θελες να έχεις. Εγώ δηλαδή που δεν έχω, τα μάλα θα θελα. Ανάμνηση #9, λοιπόν: Αρχιτεκτονική, Ζωγράφου, την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε και παίξαμε μάχη των φύλων αλλά με μουσική υπόκρουση απ' το περσινό καλοκαίρι το Cause I said so- The Godfathers γιατί είναι κι οδηγάρα πως να το κάνουμε;

#10. Η τελευταία ανάμνηση δεν είναι τόσο ανάμνηση όσο αίσθηση κι είναι και σχετικά πρόσφατη. Είναι εκείνη η αίσθηση που μιλάς μ' ένα φίλο σου, εκείνος σου λέει τον πόνο του, εσύ το δικό σου ταυτοχρόνως κι όμως παρόλ' αυτά ανακουφίζεσαι. Δε πίστευα ότι μπορείς να ηρεμήσεις κάπως έτσι. Κι όμως. Όταν το διαβάσει η Αλεξάνδρα, θα καταλάβει...

Ξέρω πως οι συγκεκριμένες αναμνήσεις μπορεί να μη σημαίνουν κάτι για κάποιον από εσάς. Σ' εμένα, όμως συμβαίνει το αντίθετο. Κι αυτό επειδή, δίχως αυτές -κι ας έχω μνήμη χρυσόψαρου- θα δυσκολευόμουν αρκετά αυτό το διάστημα. Γιατί φίλος είναι εκείνος που στέκεται και δίπλα σου -αριστερά ή δεξιά- και πίσω και μπροστά σου ακόμα κι αν δεν έχει συμφέρον από εσένα...

Θα κλείσω με δύο στίχους: Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά/ Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα...

Η μαύρη γάτα