Πόσες φορές σου έχει τύχει να περνάς μια φάση της ζωής σου, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή, αλλά να την περνάς μόνος σου; Με το "περνάς μόνος σου", δεν εννοώ πως θες παρέα, βοήθεια ή δεκανίκια, αλλά πως θες κάποιον δίπλα σου, ο οποίος να μπορεί να σε καταλάβει επειδή περνάει κι αυτός - ή έχει περάσει- κάτι αντίστοιχο. Γιατί όπως και να το κάνουμε αν δεν έχεις βιώσει κάτι, όσα και  να σου λένε για εκείνες τις στιγμές, όσο κι αν προσπαθείς -θέλεις ή δε θέλεις- να καταλάβεις δε πρόκειται να συμβεί ποτέ. Είναι απολύτως λογικό και δεκτό, κανείς δε το αρνείται αυτό, ούτε την προσπάθεια που καταβάλει ο άνθρωπος απέναντι σου. Παρόλ' αυτά, όμως, το χεις τόσο ανάγκη που ώρες- ώρες τούτη η προσπάθεια μοιάζει τόσο ανώφελη όσο και το τραγούδι του τζίτζικα το καλοκαίρι (δεν το 'χω με τα παραδείγματα!). 

Η διαφορά φάσης είναι μεγάλο θέμα. Από εκείνα τα XXXL που θα αναγκαστείς να βάλεις στο τέλος αν δε σταματήσεις να τρως το κάθε τι που βλέπεις μπροστά σου! Και δυστυχώς εκτός από μεγάλο θέμα είναι και πολύ σύνηθες φαινόμενο. Τα πιο απλά παραδείγματα βρίσκονται στην καθημερινότητά μας. Από την φίλη που ζει το happily ever after της κι εσύ θρηνείς τον ένα και μοναδικό - για μια ακόμη φορά, τους γονείς που σας χωρίζει ένα χάσμα μέχρι το εκάστοτε boyfriend που αντιμετωπίζει τελείως διαφορετικές καταστάσεις από τις δικές σου. Όλοι περνάμε τις φάσεις μας, απλά οι δικές μας δεν ταυτίζονται ένα πράγμα! Κι όταν δεν ταυτίζονται, τότε παρουσιάζονται δυσκολίες στη συνύπαρξη. Γιατί όσο κατανόηση κι αν δείχνεις/ σου δείχνουν, πάντα τούτη η απόσταση σας χωρίζει.Το άσχημο δεν είναι τόσο αυτό, αλλά εκείνο που συμβαίνει όταν κάποιος έχει περάσει από τη φάση που περνάς τώρα κι έχει ξεχάσει πως είναι. Τότε ανάβει το λαμπάκι - εκείνο της εξόδου κινδύνου κι εκείνο του εγκεφάλου σου. Ποιός ζει με λαμπάκια αναμμένα και δε παρακαλά να του κόψουν το ρεύμα..;

Αν όλοι μας ζούσαμε τις ίδιες καταστάσεις ταυτοχρόνως, θα 'ταν όλα βαρετά. Αυτό είναι σίγουρο. Η κατανόηση που ζητάς απ' τον άλλο, όμως, πολλές φορές δεν έρχεται. Αυτό κι αν πονάει. Πάντα όταν βιώνουμε μια άσχημη περίοδο της ζωής μας, την θεωρούμε μεγαλύτερη απ' όλες μέχρι τώρα - δικές μας ή των άλλων- ενώ όταν είναι η καλύτερη τείνουμε να απομακρυνόμαστε από εκείνους που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν για να την ευχαριστηθούμε καλύτερα. Σκέφτηκε κανείς ποτέ τις συνέπειες αυτού; 

Ο άνθρωπος θέλει ανθρώπους γύρω του από τη φύση του. Σε ανάλογες, όμως, περιπτώσεις συνηθίζει να υψώνει τείχη, που κοιτάζουν του άλλους υπεροπτικά από το βάθρο τους. Η μοναξιά φυσικά και δεν είναι λύση. Η διαφορά φάσης μπορεί να σε οδηγήσει σε αυτό τον δρόμο, είναι στο χέρι σου, όμως, αν θα τον προσπεράσεις ή θα τον αφήσεις να σε πάει εκεί που πραγματικά δε θέλεις. Κι αν πάλι, προσπαθείς με χέρια και με πόδια να δώσεις στον άλλο να καταλάβει τι περνάς κι αυτός αρνείται πεισματικά, πήγαινε στον επόμενο. Το μότο όλα γίνονται για κάποιο λόγο δεν φτιάχτηκε ούτε τυχαία ούτε από μοιρολάτρες. Η πεποίθηση ότι εμείς ορίζουμε μια μοίρα η οποία είναι ήδη γραμμένη σε κάποιο άγραφο βιβλίο, προσωπικά με αντιπροσωπεύει καλύτερα. Τι κι αν εσύ έχεις τις μαύρες σου κι ο κολλητός σου είναι στα καλύτερά του; Τι κι αν είσαι άνεργος και το έτερον ήμισυ μόλις πήρε προαγωγή; Τι κι αν εσύ δε θες να παντρευτείς κι η μάνα σου νομίζει πως όταν φορέσεις το άσπρο σου ταγέρ στην εκκλησία θα ζήσεις σαν την Χιονάτη και τον prince Charming; Οι απόψεις σου δεν αλλάζουν, η ζωή σου δεν αλλάζει, εσύ δεν αλλάζεις, όταν ο διπλανός σου κινείται διαφορετικά από εσένα. Η αλλαγή έρχεται εκ των έσω σου. Πέρνα τη φάση σου, όποια κι αν είναι αυτή και προχώρα. 

Δρόμοι υπάρχουν πολλοί για να διαλέξεις εκείνον που σε καλύπτει καλύτερα στην προκειμένη φάση. Κι αν χάσεις κάτι στην πορεία; Ή θα το ξανά βρεις ή θα βρεις κάτι καινούργιο. Κι αν βρεθείς σε σταυροδρόμι και δεν ξέρεις προς τα που να πας, ακολούθησε το ένστικτό σου! Η απάντηση, όπως κι η αλλαγή, είναι κι αυτή μέσα σου! 

Για όλους εκείνους που νιώθουν ότι δεν τους καταλαβαίνουν γιατί περνούν την κάλλιστη/χείριστη φάση ever - για την ώρα. Νιαααρρρ!

Η μαύρη γάτα