Ψάξε, ψάξε... -δεν- θα το βρεις ;
Πριν τελειώσω την σχολή μου, άκουγα να μιλάνε για την γενιά των 700 ευρώ, την γενιά μου. Τώρα η γενιά των 700 έχει γίνει γενιά των 592 (βλ. γνωστό σήριαλ), γενιά των 400 κ των 300 ευρών, ή μήπως να πω γενιά των εξαρτώμενων από τον μπαμπά και την μαμά που έζησαν τα 80s και τώρα ζουν να βλέπουν τα παιδιά τους να μην μπορούν να βρουν δουλειά και τους εαυτούς τους να δυσκολεύονται ή να αδυνατούν να τους προσφέρουν τα παρεχόμενα. Γιατί σε ποιον αρέσει να λέει «πατέρα, έχεις κανα φράγκο, γιατί θέλω να πιω καφέ με τα παιδιά;». Κοτζάμ μαντράχαλος με το χέρι τεταμένο. Ολόκληρη γαϊδούρα με σκυμμένο το κεφάλι κ το χέρι στην τσέπη. Αύτη είναι η γενιά μας, λοιπόν; Μήπως δεν είμαστε η γενιά των 592 ευρώ και κάτω, αλλά η γενιά των χαμένων ιδανικών και της απαξίωσης;
Ποιος είπε ότι δεν έχουμε όνειρα; Ότι δεν ελπίζουμε στο καλύτερο αύριο; Ότι δεν θέλουμε να δουλέψουμε, να κουραστούμε, να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας; Νομίζεις ότι είναι εύκολα να ζεις εξαρτώμενος από άλλους, στην πραγματικότητα είναι ακόμη πιο δύσκολο να συνειδητοποιείς πως το διάστημα που εξαρτάσαι θα μεγαλώνει ολοένα και περισσότερο. Μπορείς να κάνεις κι αλλιώς; Ναι, θα βρεις μια δουλειά άσχετη με αυτό που σπούδασες και θα πληρώνεσαι λιγότερο απ’ όσο αξίζεις, αλλά δε θα σου φτάνουν για να ζήσεις μόνος σου. Για πόσο; Θα φτάσεις 30 και ναι μεν θα βάζεις πλυντήριο μόνος σου, αλλά στο διπλανό δωμάτιο θα ροχαλίζει ο πατέρας σου και η μάνα σου θα τον κοπανάει με το μαξιλάρι μπας και αποσυνδεθεί το κομπρεσέρ! Α, ρε κόσμε! Αυτό αξίζουμε; Σπουδάζεις, ξανά σπουδάζεις, μαζεύεις και κανά μαστεράκι για να χαίρεται η μαμά όταν θα τα λέει στην κυρία Σούλα από δίπλα και θα καμαρώνει φουσκώνοντας σαν το παγώνι, ξέρεις τρεις γλώσσες, έχεις παρακολουθήσει ΤΑ σεμινάρια, τις ημερίδες και τα συνέδρια, μεγάλωσες παίζοντας μπάλα στο πάρκο και κάνοντας ποδήλατο, έβλεπες Kabamaru, Sailor Moon και Power Rangers, μετά την παρέλαση πήγαινες στα Goody’s και στα KFC και εν ολίγοις, πρόλαβες να βιώσεις μια παιδική αθωότητα που αργότερα χάθηκε. Και τώρα, αναρωτιέσαι τι διαφορά είχε…
Κι όμως. Μπορεί οι βάσεις που έχουμε να μην φανερώνουν τις αξίες τους, συνεχίζω να πιστεύω, όμως, πως χαμένες δεν πάνε. Ό, τι μαθαίνεις καλό είναι. Είτε σπουδάζεις σε μια σχολή που στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζεται μετά, είτε γιατί τελειώνεις μία πλήρως αναγνωρισμένη και δεν βρίσκεις κάτι μετά έχεις γνώσεις. Δεν πρέπει να υποτιμάμαι την δύναμη της γνώσης, σε καμία περίπτωση. Ποιος είπε ότι είναι ντροπή να σπουδάζεις; Ντροπή είναι να μην μπορείς να βρεις δουλειά μετά από τόσα χρόνια στα θρανία, αυτό ναι! Να μην υποβαθμίζουμε, όμως, όσα μάθαμε όλα αυτά τα χρόνια επειδή οι περισσότεροι αρνούνται ή δε μπορούν πια, να μας τα αναγνωρίσουν. Φτάσαμε στο σημείο να νιώθουμε ντροπή επειδή θέλουμε να βγάλουμε και δεύτερη σχολή ή επειδή το ένα μεταπτυχιακό δε μας φτάνει; Όχι! Ούτε ντροπή να νιώθουμε όταν δε μπορούμε να φύγουμε έξω για να συνεχίσουμε τις σπουδές μας γιατί τα δίδακτρα κάνουν γκελ στο ταβάνι του ουρανού. Ε, όχι! Δε το δέχομαι! Δε θα με πιάσει απελπισία επειδή υπάρχει αυτή η κατάντια. Καλά, εντάξει, φυσικά και θα με πιάσει. Αλλά δε θα το βάλω κάτω. Τι νόημα έχεις να καταθέτεις τα όπλα όταν έχεις ακόμα να πολεμήσεις για πολλά μέτωπα ακόμη; Τίποτα δεν είναι εύκολο ακόμη κι όταν το κατακτάς. Μπορεί οι δυσκολίες να συνεχίσουν να υπάρχουν για καιρό ακόμα – κατά την γνώμη μου για καμιά δεκαετία ακόμα- αλλά πάντα υπήρχαν. Κουράγιο, υπομονή και δύναμη! Τι άλλο να κάνεις; Τα πράγματα είναι δύσκολα, ομολογουμένως. Και; Ήρθε το τέλος, ήρθε το τέλος – όπως έλεγε μια διαφήμιση;
Και το τέλος να ήρθε, θα ξανάρθει μια αρχή. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μέχρι τότε… νιαααααρρ!
The black cat
2 σχόλια
Write σχόλιαέχεις απόλυτο δίκιο !!! μου άρεσε πολύ ότι έγραψες ειδικά αυτό με την γενιά των χαμένων ιδανικών! αλλά θα μου επιτρέψεις να το σατιρίσω λιγάκι και να πω πως είμαστε μάλλον η γενιά των καμμένων ιδανικών... αν σκεφτείς ότι μαζί με τα όνειρα μας καίγεται και η γούνα μας πλέον! ok τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα γλυκιά black cat ! άμα έχεις κάποιο όμορφο βισματάκι την βολεύεις ακόμα και σήμερα..είναι από τα λίγα ιδανικά που έχουνε επιβιώσει με τα χρόνια και που με περίσσια περηφάνια μας κληροδότησε η γενιά των γονιών μας... χαχαχα !
ReplyΧαχαχ! Ελεύθερα! Νομίζω το βίσμα είναι το ιδανικό του νεοέλληνα. Έτσι εξηγούνται οι τόσες πρίζες σε κάθε σπίτι... κι εγώ που νόμιζα ότι οι ηλεκτρικές συσκευές δούλευαν στο φουλ!
ReplyΠεριττό να σου πω, ότι το συγκεκριμένο το έγραψα μετά την χθεσινή μας κουβέντα!
Ας νιαουρίσω, λοιπόν, μπας κ με ακούσει κ μένα κάνεις: νιααααρρ!