Άραγε οι γάτες που πάνε, μετά θάνατον;
Θα είμαι ειλικρινής: δεν γνωρίζω αν υπάρχει θεός. Σίγουρα, υπάρχει μια ανώτερη δύναμη, αυτό δε μπορώ να το αρνηθώ. Ούτε να πιστέψω πως ο άνθρωπος ξεφύτρωσε από το πουθενά. Κάθε λαός, έχει την δική του θρησκεία και τα δικά του πιστεύω και επιλέγει το όνομα και τις ιδιότητες του θεού του βάσει του πολιτισμού και των συμφερόντων του. Ο θεός αγαπά, ο θεός φροντίζει, ο θεός συγχωρεί, ο θεός αδιαφορεί, ο θεός τιμωρεί, ο θεός, ο θεός, ο θεός… Κάθε θεός έχει διαφορετικά προσόντα, διαφορετικές ιδιότητες, διαφορετικές εντολές για τους πιστούς του. Και φυσικά, έχει τους ‘απογόνους’ του, που ορίζουν το σωστό και το λάθος αντ’ αυτού. Και ο άνθρωπος πιστεύει, δίχως να ερευνά, γιατί η αναζήτηση ισοδυναμεί με την αμφισβήτηση…
Το να πιστεύεις σε κάτι/ κάποιον χωρίς να το έχεις κατανοήσει πλήρως, είναι αν μη τι άλλο ένα είδος ανοησίας. Γιατί να πιστέψεις σε κάτι επειδή στο λένε; Επειδή ισχυρίζονται πως θα κερδίσεις μια θέση σε έναν Παράδεισο, όταν δεν ξέρεις ότι υπάρχει; Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη του θεού, αλλά την ύπαρξη συγκεκριμένων θεών… Είναι αδιανόητο να πιστεύει ο εκάστοτε λαός πως οι αλλόθρησκοι είναι αμαρτωλοί μόνο και μόνο επειδή δεν συμμερίζονται την θρησκεία τους, ενώ μπορεί ταυτόχρονα να είναι πιο ενάρετοι από τους κατήγορους τους. Πόση έκταση έχει πια αυτό το καθαρτήριο;! Είναι αδιανόητο ένα ιερατείο να κυβερνά τις ψυχές των ανθρώπων γιατί έχουν απαρνηθεί υποτιθέμενα τα εγκόσμια. Κι όμως. Τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην Ιστορία έχουν συμβεί στο όνομα της Εκκλησίας. Κάθε θρησκεία έχει τα ελαττώματα της, για έναν και μόνο λόγο: είναι δημιούργημα του ανθρώπου κι ο άνθρωπος ούτε είχε, ούτε θα έχει ποτέ το αλάθητο. Είναι αδιανόητο μια θρησκεία να έχει επηρεάσει για αιώνες την πολιτική και την οικονομία μιας χώρας και οι πιστοί να είναι υποχείρια ενός ιερού αγώνα που μόνο ιερός δεν είναι.
Ο καθένας μας πιστεύει κάπου. Για μένα αυτό είναι το μόνο σίγουρο! Είτε το αντικείμενο της πίστης του είναι ένας θεός, είτε ένας άνθρωπος, είτε ένα αντικείμενο, είτε μία επιστήμη, η πίστη υπάρχει. Απλά συνηθίζει να αλλάζει μορφές και ιδιαίτερα σήμερα που η διαφορετικότητα κάνει την εμφάνιση της ολοένα και πιο έντονη.
Βέβαια, τώρα πια η ανεξιθρησκία είναι αναμφισβήτητο ανθρώπινο δικαίωμα. Δεν θα επεκταθώ αναφερόμενη σε χρονικά που ο όρος αυτός ήταν παντελώς αδιανόητος για τον οποιοδήποτε πολίτη, αλλά θα θυμηθώ πως υπήρχαν γενιές που πάλεψαν γι αυτό το δικαίωμα. Μπορεί να θεωρούμε αυτονόητο πως κανένας δεν ορίζει την πίστη μας – σε οτιδήποτε, όχι μόνο στο θείο- υπήρξαν, όμως εποχές που κάτι τέτοιο δεν υφίστατο. Δεν γνωρίζω πόσες θρησκείες υπάρχουν σήμερα, ούτε μπορώ να φανταστώ πόσες θα υπάρξουν στο μέλλον. Το σίγουρο είναι, πως ο άνθρωπος θέλει να έχει πάνω από το κεφάλι του έναν θεό και να προσεύχεται στις δυσκολίες. Έναν θεό θέλει, όχι τον κλήρο…
Κι αν ο κλήρος έχει δεχθεί πάμπολλες φορές τα πυρά του καθένα που αμφισβητεί την εξουσία τους, είναι γιατί το δικαίωμα το δίνει από μόνος του. Σίγουρα, δεν είναι όλοι έτσι, μα η πλειοψηφία τους υπερνικά. Αν η εκκλησία είναι ‘ο οίκος του Θεού’ τότε αυτό σημαίνει πως μόνο την ώρα που βρισκόμαστε στο συγκεκριμένο κτήριο ερχόμαστε σε επαφή μαζί του; Όταν κάποιος οδηγείται στην αυτοκτονία, ο θεός ξεχνάει ότι ήταν ‘παιδί Του’; Όταν μια γυναίκα διανύει τον κύκλο της και προσκυνήσει τα εικονίσματα, ‘αμαρτάνει’; Ο κλήρος, έχει μεγάλη φαντασία, τελικά… Είναι τυχαίο που η φαντασία χαρακτηρίζεται καλπάζουσα; Δε νομίζω!
Θα σταθώ σ’ ένα μεμονωμένο γεγονός πριν κλείσω τον ‘λίβελο’ -!- μου: στην δίωξη του –πολυαγαπημένου- Νίκου Καζαντζάκη από την ορθόδοξη Εκκλησία για το περιεχόμενο του ‘Τελευταίου Πειρασμού’ και για τα αποσπάσματα από τον ‘Καπετάν Μιχάλη’. Η απάντηση του συγγραφέα στην απειλή της Εκκλησίας για τον αφορισμό του δε θα μπορούσε παρά να ήταν αφοπλιστική: ‘Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ’.
Και μιας κι έγινε λόγος για τον Καζαντζάκη θα προτείνω σε όσους δεν το έχουν διαβάσει ήδη, να ρίξουν μια ματιά σ’ ένα διαφορετικό πιστεύω – παρμένο από την ‘Ασκητική’:
Πιστεύω σ' ένα Θεό, Ακρίτα, Διγενή, στρατευόμενο πάσχοντα μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ' ακρότατα σύνορα, στρατηγό αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και τις αόρατες.
Πιστεύω στ' αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την απαυτή ροή του την ακατάλυτη ενότητα.
Πιστεύω στον άγρυπνο βαρύν αγώνα Του, που δαμάζει και καρπίζει την ύλη τη ζωοδόχα, πηγή φυτών και ανθρώπων.
Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει ο Ακρίτας με το θάνατο. "Βοήθεια!" κράζεις, Κύριε. "Βοήθεια!" κράζεις, Κύριε, κι ακούω.
Μέσα μου οι προγόνοι και απογόνοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε με τρόμο, με χαρά, την κραυγή Σου.
Μακάριοι όσοι την ακούν και χύνουνται να σε λυτρώσουν Κύριε, και λεν: "Εγώ και συ μονάχα υπάρχουμε".
Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί Σου Κύριε, και λεν: "Εγώ και Συ είμαστε Ένα".
Και τρισμακάριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό: "Και το Ένα τούτο δεν υπάρχει!"
Επειδή και μένα κάποτε με λάτρευαν σαν θεά ( στην Αίγυπτο, μην βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα!), θα νιαουρίσω με την ανάμνηση των περασμένων μεγαλείων μου! Νιααααρρ, λοιπόν!
The black cat
1 σχόλια:
Write σχόλιαΌλοι στο ίδιο πράγμα πιστεύουμε (σε μια ανώτερη δύναμη) απλώς το ονομάζουμε και το λατρεύουμε διαφορετικά.
Reply