Καλή τύχη
Από αύριο, τα παιδιά της Τρίτης Λυκείου θα αρχίσουν να διανύουν όχι μία αλλά 2 εβδομάδες παθών. Πάνε γύρω στα 6 χρόνια που ήμουν κι εγώ στην θέση τους. Τότε βέβαια, ήταν η τελευταία χρονιά του συστήματος των 9 μαθημάτων. Μπορεί τα μαθήματα να είναι λιγότερα κι οι εξετάσεις να διεξάγονται κατά το τέλος της τελευταίας τάξης του λυκείου, η πίεση και το άγχος, όμως, συνεχίζουν να υπάρχουν και να κυριαρχούν στα παιδιά.
Κι αν δεν γράψω καλά; Κι αν δεν περάσω πουθενά; Κι αν έχω τρίτο διορθωτή; Αν, αν, αν… Αν ήτανε οι μπάμιες κρουασάν, λέω εγώ! Σε ένα σύστημα που συνεχώς αλλάζει, που πάντα υπάρχουν «ηττημένοι», που οι μαθητές γίνονται πειραματόζωα για την αποδοτικότητα του, τα παιδιά πιστεύουν πως στηρίζεται το μέλλον τους. Σίγουρα το σχολείο είναι ένας στυλοβάτης, όμως όταν μπεις σε μια σχολή διαπιστώνεις πως είσαι σ’ ένα χωράφι που δεν ξέρεις πώς να το οργώσεις. Το σταυροδρόμι των ανώτατων ιδρυμάτων συγκρούεται με τον δρόμο του σχολείου συνεχώς. Με άλλο τρόπο έχεις μάθει να μαθαίνεις και με άλλον καλείσαι να αποδόσεις αργότερα. Αυτά τα βλέπουν στην πορεία οι μαθητές που κερδίζουν τον πολυπόθητο τίτλο του φοιτητή.
Το να τρέμεις καθώς θα γράφεις στις κόλλες αναφοράς δε θα σε βοηθήσει. Το αντίθετο. Το να αγωνιάς λες και μετά τα αποτελέσματα δεν υπάρχει ζωή, δεν έχει νόημα. Γιατί ζωή υπάρχει, και πιστέψετε με πολύ καλύτερη από εκείνη του σχολείου. Όσο διάβασε το παιδί διάβασε, δε θα τα μάθει σε μία μέρα. Άλλωστε, οι πανελλήνιες είναι και λίγο θέμα τύχης… Και η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Γι αυτό τολμήσε να μην αγχωθείς. Κι αν δε το καταφέρεις στο πρώτο μάθημα, υπάρχει και το επόμενο. Τι κι αν οι γονείς εναποθέτουν τις ελπίδες τους πάνω σου επειδή εκείνοι δε σπούδασαν ή θέλουν να πάρεις την οικογενειακή επιχείρηση; Δε χάθηκε κι ο κόσμος. Πας, γράφεις, και μετά έρχεται το καλοκαίρι! Το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες είναι απ’ τα καλύτερα κι απ’ τα μεγαλύτερα.
Κάτι ξέρω κι εγώ η εφτάψυχη! Μέχρι το τέλος των πανελληνίων… νιαααααρρ!
The black cat