Every day above ground is a good day.

Κι αν εύχεσαι να είχες γεννηθεί στην εποχή των γονιών σου, να χες ζήσει ολόκληρα τα 80s, δεν σε αδικώ. Κανείς δε θα το κάνει. Όχι γιατί η συγκεκριμένη δεκαετία είναι θρυλική, αλλά γιατί το σήμερα σε απογοητεύει. Όλους μας. Σε μια κοινωνία που το μόνο που κάνει είναι να παραπονιέται – όχι άδικα- πως τα πράγματα πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο, οι περισσότεροι παύουν σταδιακά να ελπίζουν. Όταν οι απεργίες είναι καθημερινό κομμάτι της εβδομάδας και τίποτα δεν αλλάζει, όταν ο κόσμος ασφυκτιά στο μετρό γιατί ο διπλανός του τον ακούμπησε ελαφρά, όταν η δυσπιστία, η μνησικακία και το δίκαιο του ισχυρού αποτυπώνονται ολοένα και πιο έντονα στο γενετικό υλικό μας, όταν η αναζήτηση δουλειάς γίνεται κάθε μέρα που περνάει και πιο δύσκολη, αναρωτιέσαι ποιος ο λόγος να ελπίζεις πως το αύριο θα είναι καλύτερο. Κι όμως, κάθε αύριο είναι καλύτερο όταν το σήμερα γίνεται χθες. Η ανεργία υπήρχε πάντα, μόνο που τα επίπεδα δεν ήταν τόσο υψηλά. Οι απεργίες γινόντουσαν ανέκαθεν, όταν ο εργαζόμενος ένιωθε παραγκωνισμένος, μόνο που τώρα έχουν γίνει must. Η αθωότητα του ανθρώπου έχει χαθεί προ αιώνων, αν κι αμφιβάλλω αν υπήρξε ποτέ. Δε σημαίνει, όμως, πως πρέπει να πάψεις να περιμένεις πως κάποια στιγμή η κατάσταση θα βελτιωθεί. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να γνωρίζεις τι συμβαίνει. Η άγνοια είναι ευτυχία, αλλά η γνώση είναι δύναμη. Κανείς δε χάνεται, λένε. Γιατί, λοιπόν, να χαθούμε εμείς;

Ποτέ δεν φταίει μόνο ένας. Γι αυτό, ας μην ρίχνουμε τις ευθύνες όπου βρούμε, είτε ζημιωνόμαστε προσωπικά – σωματικά ή ψυχολογικά- είτε συνολικά. Θα μου πεις εγώ φταίω που έχω 2 πτυχία και 3 master δε βρίσκω δουλειά και τα πτυχία μου θα γίνουν λαδόκολλες για σουβλάκια; Θα σου πω με την σειρά μου, πως για να φτάσουν τα πράγματα ως εδώ από κάπου ξεκίνησαν. Με το να κατηγορούμε τους 300 και τους κάθε 300 δεν αλλάζει τίποτα. Δεν ανέβηκαν μόνοι τους στο βάθρο, άλλωστε. Αλλάζει κάτι, όμως; Τώρα κατά πόσο είναι στο χέρι μας ν’ αλλάξει… φυσικά και είναι! Η γκρίνια, οι κατηγορίες και η συνεχής μίρλα δεν οδηγεί πουθενά. Προσπαθείς για κάτι καλύτερο μόνος σου, μα και με άλλους μαζί. Όλο και κάποια άκρη θα βρεις δεν μπορεί…

Η συνύπαρξη αρνητικής και θετικής κατάστασης είναι απαραίτητη για να επέλθει η ισορροπία, γιατί χωρίς αυτήν ο ζυγός γέρνεις προς μία μεριά μονάχα. Και τα πάνω σου θα έχεις και τα κάτω. Είτε πρόκειται για τα οικονομικά, είτε για τις κοινωνικές συναναστροφές σου, είτε για τον έκαστο που συναντάς και νομίζεις ότι είναι το λιμάνι που θα αράξεις το σαπιοκάραβο σου. Εγώ λέω, να πάρεις το καϊκάκι σου και να ρίξεις μια ματιά  και στα γύρω νερά. Όλο και κάτι θα ψαρέψεις!

Και καθώς θα ψαρεύεις, θυμήσου πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχει παραπάνω από μία ζωές. Λες η ελπίδα να είναι κι αυτή μια μαύρη γάτα;

Μέχρι να το ανακαλύψεις… νιααααααααααρρ! 
Ο τίτλος, χορηγία του τζουτζούκου  από τα quotes του Tony Montana, στο Scarface!  

The black cat