Ήθελα να γίνομαι καπνός - από τσιγάρο-, να χάνονται οι σκέψεις στη μορφή μου, να αποζητούν τη δημιουργία μου γιατί χωρίς αυτή απουσιάζει κάτι από εντός και είμαι το μόνο μέσο εξωτερίκευσης μιας ιδέας. Μιας ιδέας που σαν ακουμπήσει μύτη μολυβένιου στρατιώτη σε λευκό πανί αποτυπώνονται πράγματα που αγνοείς. Ήθελα να ΄μουνα εγώ ο καπνός. Ήθελα να 'μουνα μορφή απτή, χειροπιαστή, γραφή παράταιρη -απο-κρυπτογραφημένη με στάλες μελανιού να στάζουν στο χαρτί σαν δάκρυα αποχαιρετισμού που δε θες να χορέψουν στους διαδρόμους των παριών σου. Ανεξαρτήτως χρώματος, να ζωγραφίζω πάνω σε γραμμές ανύπαρκτες και μη, μόνο και μόνο για να πω όσα δεν μπορώ να πω. Μα θέλω. Κι ήθελα να 'μουνα καπνός κι ιδέα μαζί. Ήθελα να 'μουνα σταγόνα που κυλά πάνω σε 'κεινες τις γραμμές καθώς βάφονται με χρώμα. Κι αν ήμουν δάκρυ, τι μ' αυτό; Καπνός, ιδέα και δάκρυα μαζί να ταξιδεύουν και να προσπαθούν να συναρμολογήσουν κάτι που η ίδια αδυνατώ. Θα στάζω και θα βρέχω ημίλευκα σεντόνια προσπαθώντας να συνταράξω την αδυναμία της πλήρωσής μου. 

Ήθελα να 'μουνα καπνός, ιδέα, δάκρυα μαζί, να φλέγομαι σαν με κοιτάς και να μ' εκλιπαρώ να μην το κάνω γιατί περισσότερο θα 'θελα να 'μουνα φλόγα άσβηστη από εκείνες που πυρώνουν ε φιλιά και επιθυμούν ολοένα περισσότερα. Μα αποδιώχνουν θάλασσες μακριά προοπτική πως θα χαθούν. Κι οι φλόγες και το φιλί θα χαθούν κι εσύ θα συνεχίσεις να υπάρχεις σε άγραφα βιβλία με ακανόνιστους κανόνες που δε ζωντανεύουν παρά μόνο σαν τους ζητήσεις να μετουσιωθούν μπροστά σου με τη μορφή κάποιου άλλου. Έτσι κι εγώ, τ' αναζητώ. Και τα φιλιά και η φωτιά. Ψάχνω σε μέρη με νερό να βρω μια φλόγα που απομένει ανέγγιχτη από υγρό στοιχείο, μια φωτιά που θα σιγοκαίει εκτός κι εντός μου, θ' αγκαλιάζει κάθε γη και θ' αγγίζει ουράνιο ταβάνι αδηφάγο παρατηρώντας από ψηλά. Κι εγώ σαν τη βρω, ίσως και να θελήσω να τη σβήσω από φόβο μην καώ κι από ελπίδα πως θα 'ρθεις να μ' αποτρέψεις να σύρω λιμνοθάλασσες και ρυάκια δακρύων και μη, γιατί φλέγεσαι κι εσύ. 

Φλεγόμενοι κι οι δύο θέλω να 'μαι και θέλω να 'σαι. Κι η ασυνταξία κι αν λάθος δεν μ' απασχολεί γιατί χορεύω με ελπίδες ανεκπλήρωτες με παρτενέρ εσένα. Κι αν δε με πειράζει, αναρωτιέμαι το λόγο και δεν το βρίσκω και συνεχίζω την αναζήτηση. Κι αναζητώ τη φλόγα. Τη φλόγα τη δική σου και τη δική μου. Τη θαλάσσια φλόγα αναζητώ κι αδημονώ. Αδημονώ αναζητώντας. Τον καπνό. Την ιδέα. Τα δάκρυα. Τη φλόγα. Εσένα.   

Η μαύρη γάτα