Σε κοιτώ. Δε μιλάς. Πότε- πότε, χαμογελάς. Σκας ένα από εκείνα τα χαμόγελα τα δειλά, τα τύπου σε-θυμάμαι- σε- ξέρω- δεν-σ'-έχω-ξεχάσει. Πότε- πότε, με κοιτάς κι εσύ. Κι εγώ χαμογελώ μ' ένα χαμόγελο του τύπου με-θυμάσαι; Ίσως, η λέξη χαμόγελο δεν είναι εκείνη που ταιριάζει σε μας, αλλά η λέξη μειδίαμα. Ένα μειδίαμα, οι στιγμές μας.
Κι όταν σε κοιτώ, σκέφτομαι τι να πω. Κι οι λέξεις δεν μπαίνουν σε σειρά, μόνο κάθονται και περιμένουν σε ουρά αχανή δίχως αρχή και τέλος, σαν σε δημόσια υπηρεσία. Δεν βγαίνουν στην επιφάνεια, κι αν ποτέ βγουν είναι τυπικές, από εκείνες που ακούς καθημερινά και μπορείς να ακούσεις από οποιονδήποτε. Μόνο το γέλιο μου, ξεχωρίζει κι αυτό είναι από αμηχανία. Γελάω πολύ, ξέρεις και πολλές φορές ο λόγος είναι αυτός. Κι εσύ γιατί δεν μιλάς, αναρωτιέμαι. Μόνο στέκεσαι τρία βήματα πιο πέρα. Τρία βήματα μας χωρίζουν. Τρία βήματα, λίγες λέξεις, μια αμηχανία και μια σιωπή. Η δική σου κι η δική μου. Τρία βήματα, οι στιγμές μας.
Είναι αυτό, που πάντα ήθελα να μιλάω. Πάντα είχα τόσα να πω και τελικά δεν τα 'λεγα. Τα φύλαγα στο θησαυροφυλάκιο του νου μου και τα άφηνα να περιστρέφονται τις στιγμές που έπεφτα σε σεντόνια με τα ταβάνια να με προκαλούν να τ' αγγίξω. Κι ύστερα, τα 'γραφα. Έγραφα, έγραφα μα σταματούσα σαν βαριόμουν. Τώρα, θέλω να ακούσω. Τώρα σου δίνω ένα ζευγάρι αυτιά κι άλλο ένα μάτια να σε παρακολουθούν όσο μιλάς. Κι εσύ δε μιλάς. Δε μιλάς. Κι εγώ θέλω ν' ακούσω, θέλω να μη μιλήσω αν χρειαστεί γιατί πρώτα θέλω να ακούσω. Κι εσύ δε μιλάς. Μια απουσία λόγου, οι στιγμές μας.

Είναι και τ' άλλο, που θες να μάθεις τον άλλον, να τον γνωρίσεις, να τον ζήσεις. Θες να σε κάνει να γελάσεις και στις φωτογραφίες να γελάς και τούτο το γέλιο να αποτυπώνεται καρέ- καρέ σε φιλμ noir. Θέλω να γελάσω και το γέλιο μου να το χεις προκαλέσει εσύ. Θέλω να χορέψω από χαρά κι η αιτία να είσαι συ. Θέλω να γεμίσω μνήμες αέρα και γης, φτιαγμένες από εσένα. Θέλω τόσα θέλω κι είναι περίεργο που δεν είναι ούτε στο χέρι μου μα ούτε και στο πόδι μου να τα πραγματοποιήσω. Σαν ευχές να τα συλλέξω σε κουτί ή σε γράμματα με παραλήπτη εμένα κι όχι εσένα γιατί το γράμμα είναι παλιομοδίτικος τρόπος επικοινωνίας κι εγώ απεγνωσμένα θέλω να συνδεθώ με σένα. Θέλω προσωπικά κι αφανέρωτα, οι στιγμές μας.
Μα εσύ σωπαίνεις κι εγώ απομένω να κοιτάζω το παράθυρο από πίσω σου. Απ' την οροφή στάζουν σταγόνες. Που καταλήγουν, δεν βλέπω. Κι έτσι τις φαντάζομαι να ταξιδεύουν. Μαζί τους κι εγώ. Στη φαντασία μου, οι στιγμές μας.


Η σιωπή ίσως είναι ένα απ' τα πολυτιμότερα αγαθά  που έχουμε και δεν εκτιμάμαι. Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή γίνεται λέξεις, η σιωπή γίνεται τραγούδι, η σιωπή γίνεται χορός, η σιωπή γίνεται ένταση, η σιωπή γίνεται συναίσθημα. Κι εμείς, επιμένουμε να ταυτίζουμε την σιωπή με αμηχανία...

Η μαύρη γάτα