Επίσημα μπήκε ο Δεκέμβρης. Επίσημα πλησιάζουν Χριστούγεννα. Επίσημα, αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια προ-χριστουγεννιάτικης κατάθλιψης.

Μπορεί να είμαι από τους ελάχιστους που δεν χαίρονται ιδιαίτερα με αυτή τη γιορτή, μπορεί κι όχι. Όπως και να χει, για μένα προσωπικά, τα Χριστούγεννα δεν είναι παρά μία εποχή που αν είσαι μόνος - υπό την καθολική σημασία της λέξεως- η αίσθηση αυτή της μοναξιάς πολλαπλασιάζεται όσες φορές βάλει ο νους σου. Όλοι μπαίνουν σε γιορτινό mood, αγοράζουν χριστουγεννιάτικα, στολίζουν, φτιάχνουν μελομακάρονα (θάνατος σε αυτόν που τα ανακάλυψε! ) και κουραμπιέδες, στέλνουν γράμματα στον άγιο. Εμένα πάλι, τίποτα από αυτά δε με συγκινεί. Ίσως φταίει το παιδικό μου τραύμα με το χριστουγεννιάτικο δέντρο που σαν παιδί δε στόλισα, ίσως φταίει ο τόπος κατοικίας, ίσως φταίει η συγκεκριμένη εποχή που όσους κι αν έχεις δίπλα σου, πάντα κάτι λείπει... (Ίσως φταίει, ότι είμαι παράξενη....)

Κι είναι κρίμα να μην χαίρεσαι με τους υπόλοιπους βλέποντας λαμπάκια να αστράφτουν σε μπαλκόνια, παιδικά πρόσωπα να αποχαυνώνουν μπροστά σε διαφημίσεις παιχνιδιών, παρακάλια για άμεση επίσκεψη στα jumbo, ελπίδες μέσα σε κάλτσες μπροστά σε τζάκια, ελπίδες πως ο καινούργιος χρόνος θα ναι διαφορετικός, πιο γενναιόδωρος, περισσότερο ανεκτικός, δεκτικός, υπομονετικός, δοτικός. Οι πιθανότητες να είναι έτσι, όπως αναγράφεται παραπάνω πόσες είναι; Η ελπίδα θα μας θάψει όλους... 

Η μοναξιά, λένε, είναι η καλύτερη φίλη του ανθρώπου - μετά από ένα σκύλο/ μια γάτα, συμπληρώνω εγώ. Όποιος το είπε, δεν ένιωσε ποτέ του μόνος. Δεν ξεριζώθηκε από τον τόπο που μεγάλωσε, από τις σχέσεις του, από το περιβάλλον που τον ενέπνεε όσο τίποτα άλλο. Όποιος το είπε, δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει πως η ιδέα της μοναξιάς είναι πολύ πιο εύκολη στη σύλληψη από την ίδια τη μοναξιά. Όποιος το είπε, άκουγε το τραγούδι των Πυξ Λαξ και νόμισε πως οι στίχοι τους ήταν η μοναξιά και μόνο. Όποιος το είπε, το πε και τελείωσε. 

Μπορεί να φαίνεται περίεργο όλο αυτό. Σε τέτοια περίοδο, κάποιος να νιώθει μόνος, ενώ έχει στέγη, φαγητό, νερό, οικογένεια, φίλους. Οι φίλοι μου, όμως, είναι μακριά. Η ζωή μου, η ζωή που θα ήθελα να ζω στα 24 μου είναι ακόμη πιο μακριά. Κι εγώ ξεμακραίνω και πάω για μια ακόμη φορά.... 

Αν αναρωτιέστε προς τι όλο αυτό το παραλήρημα, μου ρθε να ακούσω αυτή τη μαλακία και με έπιασαν τα υπαρξιακά μου. 

Νιαρ.