Όταν η Χαρά γνώρισε τον Φρίξο...
Σήμερα, θα είναι αρκετά προσωπική η ανάρτηση. Ειλικρινά δε με νοιάζει. Δεν με νοιάζει αν θα διαβαστεί, αν θα είναι αρεστή, αν θα είναι αποδεχτή, αν ενδιαφέρει κάποιον-α από εσάς. Αν είστε περίεργοι όσο μια γάτα, συνεχίστε...
Εχθές γύρω στις 8 παρά το απόγευμα/ βράδυ κόπηκε το ρεύμα στο λίκνο του πολιτισμού, όπου διαμένω. Έκανα μάθημα με κεριά! Ευτυχώς ήταν το τελευταίο δεκάλεπτο. Άχρηστη πληροφορία, το ξέρω. Μόλις τέλειωσα, λοιπόν, το μάθημα ανέβηκα προς την πλατεία μεριά και κάθισα στην καφετέρια του θείου μου. Πίσσα, σκοτάδι, έβενος. Τι σου είναι το ρεύμα... Εκεί που καθόμουν να σου νιώθω κάτι δίπλα μου: ένας σκύλος. Από τους ωραίους που κυκλοφορούν ελεύθεροι στο χωριό. Τον είχα δει πριν κανά δυο μέρες και δεν πλησίαζε κανενός. Κάθισε που λέτε δίπλα μου και τον χάιδευα. Μόλις ερχόταν κάποιος άλλος, ο σκύλος έφευγε. Σηκωνόμουν εγώ, από πίσω ο σκύλος. Σε κάποια φάση, φεύγω απ' το μαγαζί και κατευθύνομαι προς τα πάνω πεζή για να δείξω το απορίας άξιο περιστατικό -ναι, κάτι τέτοια είναι τα highlights εδώ!- σε μια φίλη μου που δουλεύει στο από πάνω μαγαζί. Μόλις πλησίασε, παπούτσι ο σκύλος. Κι εκεί είναι που μ΄ ενημερώνει πως είναι του τάδε και τον φωνάζει. Έλα μου, όμως, που μόλις τον είδε ο σκύλος δεν τον πλησίαζε με τίποτα. Να μη σας τα πολυλογώ ο άνθρωπος μου πε να μου τον δώσει. Του τον χαρίσαν αλλά αυτός λύθηκε και δεν ξαναπάτησε. Χαρά η δικιά σου! Άντε τώρα να τους πείσεις στο σπίτι να χουμε σκύλο με το περιβόλι από κάτω... Ακόμη στα δοκιμαστικά είμαστε. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κι αν ο άνθρωπος μου τον δίνει όντως, πόσο είναι ηλικιακά, αν έχει αρρώστιες, αν έχει κάνει εμβόλια κλπ. Ρε, τον σκύλο συμπάθεια σε μια γάτα.... Και το όνομα αυτού: Φρίξος.
Εχθές πέρασε το βράδυ του στην πέργολα κι έφαγε μακαρόνια. Τέτοια χαρά, όμως, ούτε η σκύλα μου στην Αθήνα ούτε ο Vito (ο γάτος ) δεν μου χει κάνει ποτέ του. Και ναι μπορεί να μαι απ΄ τους ανθρώπους που έχουν αδυναμία στις γάτες, αλλά αυτό το πράγμα δεν το χα ξαναδεί. Μπορεί να σας φαίνεται ηλίθιο. Χέστηκα. Εγώ ξέρω ότι αυτός ο σκύλος δείχνει σε μένα αδυναμία για κάποιο λόγο. Ούτε στον πατέρα μου, ούτε στη μάνα μου. Και στη φάση που είμαι θέλω κάποιος -εκτός της μάνας- να μου δείχνει ότι 'αγαπάει' εμένα περισσότερο. Και δεν ντρέπομαι που το λέω. Έχω δίπλα μου άτομα που με αγαπάνε οκ, αλλά όσο εγωιστικό κι αν ακούγεται είναι ωραίο να σου δείχνει ο άλλος ότι είσαι εσύ πάνω απ' όλους - όχι πάνω απ' τον ίδιο- και να μην είναι η μάνα σου. Γιατί κολλητή/ες/ους θα χεις, αλλά πιο πολύ θα έχουν ασχοληθεί με άλλους παρά με σένα, γκόμενους θα χεις που θα σκέφτονται το πουλί τους ή τη δουλειά τους παρά πάνω από σένα, γάτο θα χεις που θα λογαριάζει την κοιλιά του πιο πάνω από σένα, μαθητές θα χεις που ενώ είναι ευχαριστημένη θα σκεφτούν να βρουν τρόπους να διασκεδάζουν στο μάθημα κι αυτός δε θα σαι συ, αλλά μια φίλη τους που τους τραβάει αλλού. Τέτοιο σκύλο, όμως, θα χεις; Θα μου πεις, το χεις καταλάβει ότι μιλάς για ένα ζώο. Ε ναι, στην φάση που είμαι τα ζώα αξίζουν περισσότερο....
Εχθές, λοιπόν, μετά την επιχείρηση δέστε-το-σκύλο-να-μάθει-το-σπίτι-βάλτε-του-φαί-και-νερό, μπαίνω στο δωμάτιο κι ανοίγω το λαπιτόπι. Στο φόντου μου, η παραπάτω εικόνα, με τα λόγια του Exypery "είμαστε υπεύθυνοι για αυτούς τους οποίους έχουμε εξημερώσει". Και τρώω τη φλασιά, γιατί συνειδητοποιώ την ευθύνη που ανέλαβα. Γιατί καλή και χρυσή η αγάπη που παίρνεις, αλλά πρέπει να φανείς αντάξιος της. Το πήρα απόφαση, όμως, πως έτσι πρέπει να γίνει. Δεν είμαι πια παιδί και για μένα είναι μια πρόβα για του χρόνου (όχι, δεν περιμένω παιδί). Είναι ωραίο να κρύβεσαι από τις ευθύνες σου ή να τις εκπληρώνουν άλλοι για σένα, αλλά πιο ωραίο είναι να διεκπεραιώνεις εσύ τις υποχρεώσεις σου, έτσι δεν είναι;
 |
| Μια πανοραμική του Φρίξου που καθώς φαίνεται ήρθε για να μείνει! |
Ένα μικρό update: ο Φρίξος έχει όνομα. Ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του, τον φώναζε Ορέστη! Ευτυχώς σ αυτό ακούει. Είναι 15 μηνών εμβολιασμένο διασταύρωσης πομεράνιαν με πίνσερ. Με πήρε από πίσω την ώρα που πήγαινα για μάθημα και περίμενε μέχρι να τελειώσω! Όταν έφυγα το βράδυ με τ αμάξι δε με πήρε χαμπάρι, αλλά γύρισα και τον βρήκα για να μάθει να με ακολουθεί. Ο ζουμπουρλός μου κάθεται κάτω απ' το μπαλκόνι μου και γαβγίζει στο τσοπανόσκυλο του γείτονα. Τι ρομαντικό!
Η μαύρη γάτα
12 σχόλια
Write σχόλιαΕίναι τόσο όμορφος.. Αχ και εγώ προσπαθώ να πείσω την μητέρα μου να πάρω νέο σκυλάκι γιατί το πρώτο μου μου το σκότωσαν!!
ReplyΕίναι ο άτιμος. Όμορφος και μπουνταλάς. Έτσι εξηγείται η αδυναμία!!
ReplyΩχ, άσχημο αυτό... Δεν μου χει τύχει... :(
Εμείς γενικά είχαμε πάντα ζώα, αλλά στην Κρήτη μόνο τον γάτο κι αυτόν τελειώς οικόσιτο. Τώρα αν αρχίσει να σημαδεύει τα μαρούλια, δε ξέρω τι θα γίνει..!
Είναι πολύ όμορφος ό Ορέστης- Φρίξος. Αλήθεια τώρα πως θα τον λες??
ReplyΕλπίζω να τα αφήσει ήσυχα τα μαρούλια και να μην έχεε θέμα... Δεν είχα ποτέ ζωάκι και το θεωρώ μεγάλη δέσμευση...
Είναι πράγματι. Ορέστη! Μου ξεφεύγει κανά Φρίξος, αλλά θα το συνηθίσω. Εδώ συνήθισε εμένα!
ReplyΤον έχω δεμένο για την ώρα. Είναι όντως. Λένε πως αν καταφέρεις να έχεις κατοικίδιο και να χεις φυτά που να μη σου μαραίνονται είσαι έτοιμος για παιδί. Χαχαχαχ! Από γατομαμά, σκυλομαμά!
Την έκατσα... Τα ψάρια που είχαμε στο ενυδρείο ψοφήσανε με τις μεγάλες ζέστες το καλοκαίρι και φυτό σε γλάστρα δεν έχω καταφέρει να κρατήσω για πάνω από τρεις μήνες. Ακόμα και αυτόματο πότισμα έβαλα αλλά και πάλι έχω τη νεκρή φύση στο μπαλκόνι μου...
ReplyΛες ότι δεν είμαι έτοιμη για παιδί???
Τα ψάρια δεν πιάνονται. Πάρε μια γάτα αλάνι να τελειώνεις!
ReplyΜόλις τάισα τη Βιτούλα.
Να σου πω θα καταλήξω σαν κι εκείνες τις γριές με 500 ζώα στο τέλος!
einai kouklaki kai poli sigkinitiki i istoria na se brei aytos kai oxi esi ayton. kai poli kali ratsa.fysika na ton kratiseis exo ideteri adinamia sta imiaima giati einai paneksipna. basikos kanonas gia na exete mia armoniki sxesi mathe tou ta basika katse siko kato mine kai meta pane sta ipolipa ta skilakia agapane na ta bazeis na kanoun prostagies kai niothoun eksipna kai xrisima xoria pou etsi den kanoun zimies kai fasaria.
Replyksero posi agapi mporei na sou dosei kai einai apisteyto na kremete apo ta xilia sou
kalorizikos kai kalotyxi h sxesi sas. filakia polla perimeno nea sas sintoma:)
Σ΄ευχαριστώ, Εύα! Είναι θεούλης <3 Το σήκω/πήδα το χουμε, το κάτσε το ψάχνουμε γιατί άμα με βλέπει τον πιάνει αμόκ! Μαθαίνει γρήγορα, όμως. Μόνος ενδοιασμός μήπως επειδή 15 μήνες τον είχε άλλη, δυσκολευτεί σε μένα γιατί θα τα μάθει αλλιώς. Έχεις καμιά ιδέα;
ReplyΕίναι αξιαγάπητος και.... γκομενιάρης. Έχει βάλει στο μάτι μία σκυλίτσα του θείου μου, τη Φίφη, και όποτε περνάμε από κει αρχίζει να κλαίει και σημαδεύει το σύμπαν! Ξέρεις, αυτή η γκόμενα είναι δική μου, μην την πλησιάσετε! :)
Εχω κι εγω σκυλάκι και αλήθεια, υπάρχει μεγαλύτερη χαρά απο κατι που ειναι ολότελα δικό σου, σε αγαπάει, κατουριεται πάνω του οταν σε δει και είσαι όλος του ο κόσμος; Ειναι ομως και μεγάλη ευθύνη, εγω δεν θα αφηνα ποτε το σκυλί μου έξω μόνιμα αλλα καταλαβαίνω οτι απο το να ειναι σαν αδέσποτος ετσι ειναι πολυ καλύτερα. Να τον στειρωσεις κάποια στιγμή γιατι ειναι γκομενιαρης, μην με μας κανει παιδάκια και μείνουν στον δρόμο. Επίσης να του κανείς σπιτάκι αν δεν έχει ήδη. Μπράβο σου που δεν γυρισες την πλάτη, καλή κοινή ζωή σας εύχομαι.
ReplyΤον έχω στην πέργολα και κοιμάται κάτω απ' τους φούρνους. 3 σπιτάκια ουσιαστικά! Ήταν meant to be η κατάσταση, δεν μπορούσα να πω όχι. Από το στάβλο που τον προόριζαν, μια χαρά του ρθε του μούργου! Γενικά, εδώ που είμαι, δεν τα αγαπούν και πολύ τα ζώα. Τα χουν ή για να φυλάνε τις κότες/πρόβατα ή τα σπίτια, χωρίς χάδια χωρίς τίποτα. Οι περισσότεροι έτσι είναι. Έχω και μια σκύλα στην Αθήνα, η οποία έμπαινε σπίτι μόνο όταν έκανε κρύο ή όταν κατεδάφιζε την πόρτα! Αχααχαχ! Πανέξυπνο σκυλί...
ReplyΝαι, θα τον στειρώσω. Μακάρι να μπορούσα να τον βάλω μέσα και να τον έχω και δίπλα μου αυτή τη στιγμή, αλλά εκτός του ότι έχω μια γάτα εντός της οικίας, είναι ήδη μεγάλος για να μάθει να μην κατουράει στο σπίτι. Οπότε...
Αχ, τι θα τον κάνω; Μόλις με βλέπει χοροπηδάει και δεν ακούει τίποτα. Αδυναμίες εκατέρωθεν!
Είναι ένας κούκλος... κάτι σημαίνει το ότι σε διάλεξε... να τον χαίρεσαι και να σε χαίρεται!!!!
ReplyΕίναι ο άτιμος! Πηδάει σαν το κατσικάκι κι η προηγούμενη που τον είχε πρέπει να τον είχε μάθεις... στις αγκαλιές! Αγκαλίτσας μου βγήκε! Αν δεν τον πάρω, δεν κάθεται ήσυχος και δεν ακούει με τίποτα!
ReplyΣ' ευχαριστώ!!