Τα όρια είναι για τα ξεπερνάμε, τα όρια είναι για να σε περιορίζουν, τα όρια είναι για τους δειλούς, τα όρια είναι για τους θρασείς. Όρια, όρια, παντού όρια. Όλοι έχουμε - αλλά θέλουμε να μην έχουμε, όλοι τα ξεπερνάμε - των άλλων ή τα δικά μας. 

Αν αναρωτιέστε πως γίνεται να υπάρχουν άτομα χωρίς όρια, θα απαντήσω πως φαινομενικά ναι, μπορεί να γίνει. Στην πραγματικότητα, όμως, ΟΛΟΙ έχουμε όρια. Είναι που υπάρχει ένα μικρό κουμπάκι κάπου πάνω μας και μόλις το πατήσει ο άλλος... ταρααααααααάν, ξεπέρασε τα όρια και κατευθύνεται στο Ελ Πάσο χωρίς να περάσει τον έλεγχο. Αυτομάτως, έχει υπερβεί την διαχωριστική γραμμή αλλά ταυτοχρόνως έχεις υπερβεί κι εσύ τη δική σου, γιατί συνήθως όταν κάποιος άλλος ξεπερνάει τα όρια που του έχεις θέσει, αναγκάζεσαι κι εσύ να ξεπεράσεις και τα δικά σου. Μακελειό - που λέει και μια φίλη μου!

Φυσικά κι είναι σημαντικό να μας χωρίζουν γραμμές. Έτσι, όπως το λέω, γραμμές! Μόνο που ο καθένας μας σκιαγραφεί τις γραμμές του, οριζόντιες και κάθετες, φτιάχνοντας την προσωπική του σκακιέρα και για διαφορετικούς λόγους και σε διαφορετικά σημεία. Επομένως, φαίνεται κι είναι όντως δύσκολο να ξέρεις σε ποιο τετράγωνο πρέπει να πατήσεις την φορά με δύο ή μ' ένα πόδια έκαστος. Μακελειό εις το τετράγωνο! 

Συνήθως, έχουμε την τάση να ξεκαθαρίζουμε και να διαχωρίζουμε τις γραμμές μας από εκείνες των άλλων αφού τις διαβούν κι αφού γίνει ένα μίνι Βατερλό. Αλλά πολλές φορές, ακόμη κι αν βάλουμε την κλασική πινακίδα του STOP μπροστά τους, στην προσπάθεια να οριοθετήσουμε τον χώρο μας-νοητικό και μη- το αποτέλεσμα είναι τελείως διαφορετικό από το αναμενόμενο. Ή μάλλον είναι το αναμενόμενο. Κάτι που όταν απαγορεύεις, είναι σα να κάνεις το αντίθετο, κάτι που στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα, κάτι η γαϊδουριά, κάτι και το θράσος, ε δε θέλει και πολύ. Και μετά άντε να τα μαζέψεις!

Γι αυτό την επόμενη φορά που ξεπεράσουν τα όρια σας με σκοπό μόνιμης κατοίκησης,  βάλτε τους σε ειδικό χώρο πρώτα. Ξέρω γω; Στον πάγο ίσως; Γιατί όχι;! Κι αν είστε εσείς, εκείνοι που τα ξεπεράσετε - δικά σας ή των άλλων- ζητήστε κι ένα ριμαδοσυγγνώμη. Δεν είναι το φιλότιμο που έχει χαθεί σήμερα, η συγγνώμη είναι. 

Η μαύρη γάτα