Αντιήρωες ή μήπως ήρωες; - Μέρος 1ο
Μια φορά κι έναν καιρό...
Ας αφήσουμε 15 παραδείγματα να μιλήσουν από μόνα τους...
Στο #13, το γρουσούζικο, βρίσκεται ο Έντγκαρ (βλ. Αριστόγατες), τυπικός μίζερος μπάτλερ που προσέχει την άκληρη γριά και ευελπιστεί να την κληρονομήσει. Προσέξτε, έχει σημασία αυτή η λεπτομέρεια! Δεν ενέδωσε στις πιέσεις της γριάς για κολασμένες νύχτες σε λερά σεντόνια (!), αλλά περίμενε να πεθάνει πρώτα! Ηθική! Εντάξει, πέταξε κάτι γάτακια στην εξοχή. Φυσικά κι εξαγριώνεται η γατίσια φύση μου, αλλά δε τα έδωσε και στον μπόγια! Άσε που η Δούκισσα βρήκε τον έρωτα της, τον τζαζιάρη κεραμιδόγατο. Λίγο το χεις; Εδώ άλλοι προσπαθούν χρόνια ολόκληρα και καταλήγουν με ό, τι χειρότερο μπορείς να φανταστείς να ροχαλίζει δίπλα σου επί μονίμου βάσεως! Κάθε εμπόδιο για καλό, έχω να πω. Κατά βάθος ο Έντγκαρ ήθελε να αφήσει ελεύθερα τα γατάκια στη φύση. Αυτό συνέβη. Δε δέχομαι άλλη άποψη! (Λογοκρισία!)
Συνεχίζω, λοιπόν, με το #12, το οποίο φιλοξενεί τον νάρκισσο εγωπαθή Γκαστόν (βλ. Πεντάμορφη και το Τέρας). Τι έκανε ρε παιδιά ο άνθρωπος; Διεκδικούσε τη γκόμενα που γούσταρε. Οκ, μπορεί ο τρόπος του να ‘ταν λιγάκι λαθεμένος και να μη δεχόταν εύκολα το ‘όχι’, αλλά μη το κάνουμε και θέμα! Μη το κάνουμε! Ξέρεις πόση ώρα παίρνει να χτενίσεις τα μαλλιά σου αλογοουρά και να χτίσεις τα μούσκουλά του; Κι όλα αυτά γιατί αγαπούσε τον εαυτό του. Πρώτα πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου, έτσι δε σου λέει ο καθρέπτης σου κάθε μέρα; Ε, πάρ’ τα τώρα!
Έπεται η Μητέρα Γκόθελ (βλ. Ραπουνζέλ ή Μαλλιά κουβάρια) στο #11. Αρρωστημένη γριά που δε θέλει να γεράσει, κλέβει την πριγκίπισσα γιατί της χαρίζουν νιότη τα μαγικά μαλλιά της. Είναι φανερό, παίδες. Η γριούλα είχε ψυχολογικά. Προφανώς συνάντησε κανένα τζόβενο, της την είπε για τις ρυτίδες της, αποφάσισε να μη γελάσει ποτέ γιατί θα έσπαγε η πορσελάνινη επιδερμίδα κι ιδού το αποτέλεσμα! Άρα κάποιος άλλος προκάλεσε την συμπεριφορά της. Όσο για τη Ραπουνζέλ, ας έκοβε τα μαλλιά της από την αρχή να τέλειωνε η ιστορία. Αλλά όχι, ήθελε να γίνει πριγκίπισσα παραμυθιού κι αυτή! Ψωνάρα! Οπότε, τι μένει; Λυπούμαστε την γριά ψωριάρα και δεν αγοράζουμε κρέμες αντιγύρανσης γιατί οι ρυτίδες είναι κάτι το ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ. Γκέκε;
Υ.Γ. Έπεται η συνέχεια. Αναμείνατε στην οθόνη σας. Ποιούς θα θάψω άραγε;
Όλοι μας έχουμε μεγαλώσει με αυτή τη φράση. Άλλωστε είναι μία φράση μεταφρασμένη σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου. Με αυτή τη φράση, λοιπόν, ξεκινούν όλα τα παραμύθια, εκείνα που μας διάβαζε η γιαγιά/παππούς, εκείνα που διαβάζαμε μόνοι μας κι εκείνα που βλέπαμε –ίσως βλέπουμε ακόμα!- στο τετράγωνο κουτί με τα καλώδια (βλ. τηλεόραση). Δε ξέρω για σας, εγώ πάντως ενθουσιαζόμουν τόσο που ταυτιζόμουν με τον εκάστοτε πρωταγωνιστή και απεχθανόμουν τον αντιήρωα. Λογικό. Μήπως, όμως, τελικά οι κακοί της ιστορίας είναι παρεξηγημένοι; Μήπως οι πρωταγωνιστές, οι υπέρτατοι ήρωες ήταν ψώνια του κερατά που την έβγαζαν καθαρή γιατί τα ‘χαν κάνει πλακάκια με την τύχη;
Ας αφήσουμε 15 παραδείγματα να μιλήσουν από μόνα τους...
Στο #15, βρίσκεται ο Κακός Λύκος, κλασικός τριχωτός κοιλιόδουλος που κυνηγούσε κατσίκες, γουρουνάκια και κοριτσάκια με κόκκινες κάπες. Απ’ το δημοτικό, άφρονα αρχιτεμπελή μαθητή, μαθαίνεις για την αλυσίδα της ζωής στη φύση κι η ζωή αργότερα σου αποδεικνύει πως το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Είναι τυχαία η αναφορά στη φύση για το δίκαιο του ισχυρού; Δε νομίζω! Με τι θα έπρεπε να τρέφεται δηλαδή ο λύκος; Με τσουκνίδες; Μην πεις «αν δεν είχαμε λύκους, δε θα είχαμε λυκάνθρωπους», γιατί θα σε κράξω για το πόσο κολλημένος είσαι με το Λυκόφως και την κάθε μπεστεσελεριά που βγαίνει από αμερικάνικη ανακυκλώμενη λογοτεχνία. Κάπως πρέπει να ζήσει κι αυτός, βρε βλίτο! Μήπως να ‘τρωγε εσένα μπας και ησυχάζαμε;
Τον Κακό Λύκο, ακολουθεί ο Βέκτορ στο #14, από την ταινία «Εγώ ο Απαισιότατος». Μάπα κακός είναι η αλήθεια. Πορτοκαλί φόρμες; Μα πορτοκαλί φόρμες; Είναι δυνατόν να θεωρήσεις προσωποποίηση του κακού αυτό το –δε-ξέρω-πως-να-το-περιγράψω-έχω-μείνει-speechless-ένα-πράμα; Που έχει κούρεμα καπελάκι; Και τι έκανε; Σιγά! Ίσα- ίσα που βοήθησε τον Γκρου να καταλάβει τι λείπει από τη ζωή του! Κάνει το καλό και βρίσκει τον μπελά του! Ένα ζωντόβολο ήταν που ζούσε μ’ έναν καρχαρία κάτω απ’ το σπίτι του. Από κει καταλαβαίνεις!
Στο #13, το γρουσούζικο, βρίσκεται ο Έντγκαρ (βλ. Αριστόγατες), τυπικός μίζερος μπάτλερ που προσέχει την άκληρη γριά και ευελπιστεί να την κληρονομήσει. Προσέξτε, έχει σημασία αυτή η λεπτομέρεια! Δεν ενέδωσε στις πιέσεις της γριάς για κολασμένες νύχτες σε λερά σεντόνια (!), αλλά περίμενε να πεθάνει πρώτα! Ηθική! Εντάξει, πέταξε κάτι γάτακια στην εξοχή. Φυσικά κι εξαγριώνεται η γατίσια φύση μου, αλλά δε τα έδωσε και στον μπόγια! Άσε που η Δούκισσα βρήκε τον έρωτα της, τον τζαζιάρη κεραμιδόγατο. Λίγο το χεις; Εδώ άλλοι προσπαθούν χρόνια ολόκληρα και καταλήγουν με ό, τι χειρότερο μπορείς να φανταστείς να ροχαλίζει δίπλα σου επί μονίμου βάσεως! Κάθε εμπόδιο για καλό, έχω να πω. Κατά βάθος ο Έντγκαρ ήθελε να αφήσει ελεύθερα τα γατάκια στη φύση. Αυτό συνέβη. Δε δέχομαι άλλη άποψη! (Λογοκρισία!)
Κι αν νομίζετε πως έχω ασχοληθεί με μάπα κακούς κάνετε λάθος.
Συνεχίζω, λοιπόν, με το #12, το οποίο φιλοξενεί τον νάρκισσο εγωπαθή Γκαστόν (βλ. Πεντάμορφη και το Τέρας). Τι έκανε ρε παιδιά ο άνθρωπος; Διεκδικούσε τη γκόμενα που γούσταρε. Οκ, μπορεί ο τρόπος του να ‘ταν λιγάκι λαθεμένος και να μη δεχόταν εύκολα το ‘όχι’, αλλά μη το κάνουμε και θέμα! Μη το κάνουμε! Ξέρεις πόση ώρα παίρνει να χτενίσεις τα μαλλιά σου αλογοουρά και να χτίσεις τα μούσκουλά του; Κι όλα αυτά γιατί αγαπούσε τον εαυτό του. Πρώτα πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου, έτσι δε σου λέει ο καθρέπτης σου κάθε μέρα; Ε, πάρ’ τα τώρα!
Έπεται η Μητέρα Γκόθελ (βλ. Ραπουνζέλ ή Μαλλιά κουβάρια) στο #11. Αρρωστημένη γριά που δε θέλει να γεράσει, κλέβει την πριγκίπισσα γιατί της χαρίζουν νιότη τα μαγικά μαλλιά της. Είναι φανερό, παίδες. Η γριούλα είχε ψυχολογικά. Προφανώς συνάντησε κανένα τζόβενο, της την είπε για τις ρυτίδες της, αποφάσισε να μη γελάσει ποτέ γιατί θα έσπαγε η πορσελάνινη επιδερμίδα κι ιδού το αποτέλεσμα! Άρα κάποιος άλλος προκάλεσε την συμπεριφορά της. Όσο για τη Ραπουνζέλ, ας έκοβε τα μαλλιά της από την αρχή να τέλειωνε η ιστορία. Αλλά όχι, ήθελε να γίνει πριγκίπισσα παραμυθιού κι αυτή! Ψωνάρα! Οπότε, τι μένει; Λυπούμαστε την γριά ψωριάρα και δεν αγοράζουμε κρέμες αντιγύρανσης γιατί οι ρυτίδες είναι κάτι το ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ. Γκέκε;Υ.Γ. Έπεται η συνέχεια. Αναμείνατε στην οθόνη σας. Ποιούς θα θάψω άραγε;
Η μαύρη γάτα
2 σχόλια
Write σχόλιαναι αγαπητη μου γατα,οντως ο παπαρας του #14 παρα ηταν κακος,πιο πολυ για ενα κακομαθημενο μιξιαρικο μου κανει παρα για ενα αδιστακτο κακοποιο,μονο ο μπαμπας του λειπει απο ολες τις σκηνες για να του ικανοποιει τα χατηρακια,ο πρωταγωνιστης της ταινιας πιο κακος ηταν,ασχετα οτι στο τελος τον πιανουν οι ευαισθησιες του!!!.........ΒΑΣΙΚΑ προσωπικα τον κακο τον προσδιοριζω παντα στο μυαλο μου,ως το μοχθηρο μυαλο που προσπαθει να σκοτωσει η τελος παντων να δουμε λιγο αιμαι ρε παιδι μου!!!! να σου πω την αληθεια δεν περιμενα να δω την γκοθελ...ενταξει, τι εκανε η γυναικα επειδη κρατουσε ενα ματσο μαλλια για την παρτυ της??δεν ηθελε τιποτα την ησυχια μονο η καημενουλα...μετα την σκηνη του θανατου της μπορω να σου πω οτι ημουν ρακος...
ReplyΥ.Γ :ΑΓΑΠΗΤΗ ΜΟΥ ΓΑΤΑ δεν εννοειται αρθρο κακων χωρις την ευγενικη χορηγια του αρχοντα των ΚΑΚΩΝ ΣΚΑΡ θα επιθυμουσα να τον δω στην συνεχεια του αρθρου!!!...σε φιλω και μου λειπεις πολυ.....
Υ.Γ2 : ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ....η ρουφιανια ειναι μεγαλη αρετη..μονο στον τοπο τον οποιο ζεις κοντευει να γινει σαν τον διαγωνισμο της γιουροβιζιον!!!.δεν πρεπει να προυποθετεις μεγαλο μπατζετ απο χορευτες,τραγουδιστες,κΑΙ λεφτα...ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΜΕΓΑΛΗ ΓΛΩΣΣΑ..καλο κουραγιοοοο!!!!
Θ' ακολουθήσουν άλλα δύο μέρη, να είσαι σίγουρος! Και που ξέρεις, μπορεί η ευχή σου να γίνει πραγματικότητα!Μουά χα χα!
ReplyΕγώ πάντως έχω παρατηρήσει πως οι κακοί συνήθως είναι τρελά μυαλά! Μοχθηρότητα στο έπακρο! Αγαπώ!
Όσο για τη Γκόθελ, μόνο που τραγουδούσε, αρκεί! Αχαχαχα! Θα επανέλθω δριμύτερη με νέους (αντί)ήρωες!
Υ.Γ. Και μένα, τα μάλα!!
Υ.Γ.2 Θ' ακολουθήσει και απάντηση στο όλο παραλήρημα στο άλλο μπλογκ [Σαν το σκύλο με τη γάτα).
Νιαααρρρ!