Coraline, μια ταινία για -μεγάλα- παιδιά!
Κριτικός κινηματογράφου, δεν είμαι. Ούτε θα μπορούσα, νομίζω. Επειδή, όμως, είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που αρέσκονται στο να χουχουλιάζουν κάτω απ’ το πουπουλένιο -ή μη- πάπλωμά τους και να λιώνουν με μια ταινία τρώγοντας pop corn, Doritos, Pringles ή φουντούνια, μπορώ να καταλάβω και πότε μια ταινία θεωρείται καλή και πότε όχι, βάσει των δικών μου κριτηρίων και γούστων φυσικά. Ας μην ξεχνάμε πως όλα είναι θέμα γούστου!
Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω με μια ταινία που είδα σχετικά πρόσφατα, πριν κανένα δίμηνο δηλαδή και απ’ την οποία δανείστηκα την μαύρη γάτα του φόντου του blog μου. Ο λόγος για την «Coraline» (2009), που οι λάτρεις του animation πιθανόν να την έχουν δει ήδη. Πρόκειται για ένα παραμύθι για μεγάλους, όπως είναι τα περισσότερα animation που βγαίνουν κατά καιρούς και συνήθως φέρουν το όνομα του θείου Tim – Burton. Η συγκεκριμένη όχι, χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι μια δευτεροκλασάτη ταινιούλα. Αντιθέτως!
Δεν θα ήθελα να μακρηγορήσω με την υπόθεση της ταινίας, μιας και θα ήταν προτιμότερο να την δείτε και να ανακαλύψετε από μόνοι σας το όλο story. Λίγα λόγια, όμως, μου επιτρέπω να πω. Λίγο τυράκι, λοιπόν! Η Coraline, είναι ένα μικρό κορίτσι που μετακομίζει με τους γονείς της σε μια περιοχή έξω απ’ την πόλη, αφήνοντας τους φίλους της πίσω και ό, τι συναρπαστικό μπορεί να εμπεριέχει η ζωή σε μια πόλη. Η συμβίωση με τους γονείς της είναι αν μη τι άλλο βαρετή, μιας και δεν της δίνουν σχεδόν καθόλου σημασία. Όταν ο Wyborne, ένα αγόρι που μένει με την γιαγιά του, της δίνει μια κούκλα και οι δύο βρίσκονται προ εκπλήξεως: η κούκλα είναι ολόιδια η Coraline. Το βράδυ, η Coraline πέφτει για ύπνο αλλά στο όνειρο της ανακαλύπτει μια μικρή πόρτα στο σαλόνι του σπιτιού που την οδηγεί σε έναν κόσμο σχεδόν ολόιδιο με τον δικό της. Με την μόνη διαφορά, πως οι γονείς της σε αυτόν τον παράλληλο κόσμο νοιάζονται και η Coraline είναι η μόνη τους έγνοια. Όταν, όμως, η «άλλη μητέρα» της ζητάει να μείνει για πάντα σε αυτόν τον κόσμο η Coraline θα πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις… Τα υπόλοιπα, στην οθόνη σας!
Πρόκειται για μια ταινία, με υπέροχα χρώματα. Άλλωστε στον 21ο αι. το χρώμα χαρακτηρίζει τις ταινίες. Δεν είναι μόνο τα σκηνικά, όμως, που σε μαγνητίζουν. Ας μην ξεχνάμε πως η ταινία είναι φτιαγμένη σ’ έναν υπολογιστή. Οι φωνές της Dakota Fanning, της Teri Hatcher και πολλών άλλων ζωντανεύουν αυτά τα ανθρωπάκια που μοιάζουν να έχουν φτιαχτεί από πολύχρωμο πυλό. Για μια ακόμη φορά, οι ταινίες τέτοιου είδους σε καθηλώνουν με την ιστορία τους. Η «Coraline» δεν είναι μια απλή ταινία. Προβάλλονται αρχές και ιδανικά. Ο ρόλος της οικογένειας, πως εκείνη επηρεάζει το παιδί, οι λάθος και οι σωστές επιλογές, η κατάλληλη κίνηση την κατάλληλη στιγμή, η φιλία, η τρέλα και πολλά άλλα είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν την συγκεκριμένη ταινία. Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να λείπει η μαύρη γάτα! Γιατί και οι γάτες έχουν ψυχή!
Α, να μην ξεχάσω: η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Βρετανού Neil Gaiman που εκδόθηκε το 2002! Thumbs up, λοιπόν!
Σας παραθέτω το trailer:
Ένα τραγούδι από το soundtrack – γιατί τους έχω μια αδυναμία:
και από το αγαπημένο imdb:
Αυτάάάά! Ελπίζω να την δείτε και να μου πείτε την γνώμη σας.
Μέχρι την επόμενη ανάρτηση… νιαααααααααααααρρ!
The black cat